Iets te weinig gevoel, iets te veel zwoegen

Een boeiende historische roman, over Suriname en de slavernij, over de grote tegenstelling tussen de slaaf en de meester. Een belangrijk verhaal ook, omdat we ons niet altijd van dit stuk geschiedenis bewust zijn.

Het boek volgt twee hoofdrolspelers, het meisje Dédé op de plantage, en haar toekomstige meester Engelbert in Nederland. Langzaamaan worden deze twee verhaallijnen met elkaar verweven.

In het begin is de afwisseling tussen de verschillende verhalen wat wennen, omdat het zo’n verschillende personages en omgevingen zijn. Maar wanneer Engelbert de meester wordt op de plantage waar Dédé werkt, komt er meer eenheid in het verhaal, lopen ze mooier in elkaar over.

Lianne Damen heeft een uitgebreide research gedaan voor dit boek, dit is te merken aan de vele details, het woordgebruik, de woordenlijst achterin. Maar juist hierin verliest ze me een beetje: ik was af en toe de draad kwijt van wie wie was (vooral dan met de Hollandse heren), en ook wist ik soms niet in welk jaar het boek zich afspeelde, er worden wel wat sprongen in de tijd gemaakt. De historische details zijn accuraat, en ook nodig om het klimaat te schetsen, maar halen soms de vaart uit het verhaal.
Bovendien voélde ik het allemaal niet zo. Het komt meer over als een objectief verslag, terwijl de gevoelens van Dédé en Engelbert best wat meer in de verf hadden mogen worden gezet.

Dit is zeker geen slecht boek, maar ik heb me er iets te vaak doorheen moeten zwoegen, vandaar de drie sterren.