Een zinnelijk boek

‘Mensen zeggen dat timing alles is, en dat klopt. Jij kwam net toen dat schitterende, ongunstige gesternte zich aankondigde. Ik denk aan jou als aan een boodschapper. Je was de laatste hier voordat ik de deur van Burntcoat sloot, voordat we allemaal onze deur sloten.’

Tijdens de uitbraak van een virus (niet van corona, maar van een erger virus) leert de kunstenares Edith haar minnaar Halit kennen, met wie ze een onstuimige relatie beleeft (waarbij de seksuele relatie zeer beeldend wordt beschreven, wat voor sommigen misschien ongemakkelijk kan aanvoelen). Wanneer dan de lockdown aanbreekt, zijn de twee tot elkaar veroordeeld, zowel in fysiek als in mentaal opzicht.

Het eerste woord dat bij me opkomt voor dit boek is ‘zinnelijk’, in heel veel opzichten. Eerst en vooral omwille van de seksuele relatie die tussen de twee ontstaat, maar ook omwille van alle andere zintuigen die in het boek verwerkt zitten. Naast het voelen is er ook het zien, het horen. En daarnaast is er ook een mentaal aspect: wat doet een dergelijke situatie met een mens?

Het boek is niet verdeeld in hoofdstukken, maar wel in kortere stukken waarbij Edith over haar leven nadenkt. Dit gaat over over haar moeder, haar jeugd, haar werk als kunstenares, de lockdown, … en alles loopt in elkaar over. Toch is het nooit verwarrend om te weten over welke periode het ze heeft.
Het boek draait niet in hoofdzaak over het virus, maar wel vooral om hoe Edith zich tot haar moeder, Halit en zichzelf verhoudt. Het virus is weliswaar een decor, en is naar het einde toe sterker aanwezig, maar ik heb lang gedacht dat het virus er niet eens zo veel toe deed.

Sarah Hall schrijft in een mooie taal, om langzaam te lezen. Ik vond vooral de laatste 50 pagina’s enorm sterk, misschien ook omdat er ook een zekere herkenbaarheid in zit: wat kan een virus teweegbrengen, welke impact heeft dit?

Graag gelezen.