Net niet

Nooit meer wachten’ speelt zich af in een Frans dorpje tijdens WOI, en wordt afwisselend verteld vanuit het standpunt van de negenjarige Gabriel, die zijn ouders, broers en zus is kwijtgeraakt, de Engelse soldaat Ralph, die op zoek is naar zijn vader, en de Duitse majoor Klostermann, die zijn vrouw en zoon verloren is.

Alle drie zijn ze getekend door een groot verlies en zoeken ze op hun eigen manier naar bevestiging, naar een weg uit de eenzaamheid. Alle drie wachten ze. Bij alle drie speelt de band tussen vader en zoon bovendien een erg grote rol.

Deze verschillende uitgangspunten waren veelbelovend, en hadden uitermate boeiend kunnen zijn om de oorlog vanuit verschillende hoeken te belichten. Maar op geen enkel moment werd ik echt meegesleept door het verhaal. Integendeel, ik heb moeten zwoegen om het boek uit te krijgen. Dit komt deels door de personages, die me geen van allen echt aanspraken (al had ik wel een licht zwak voor ‘koning’ Gabriel), maar ook door de schrijfstijl. Deze is op zich niet echt slecht, en de schrijfster weet af en toe mooie zinnen op papier te zetten, maar het voelde veel vaker niet echt vloeiend aan.
Ook vond ik het verhaal vaak verwarrend, en op het einde heb ik nog niet op al mijn vragen een antwoord, weet ik nog altijd niet hoe sommige dingen precies in elkaar zitten. Het verhaal is niet rechtlijnig, en dat hoeft ook niet, maar het moet wel duidelijk zijn, en dat was het voor mij niet altijd.

Wat ik ook miste in het boek is een nawoord van de schrijfster. Ik had graag geweten waarom ze voor dit verhaal gekozen heeft, en hoe ze haar research gedaan heeft.

Net niet.