Lekkere maar vaak tijdrovende gerechten uit de voorraadkast

Als fan van Ottolenghi kon ik niet anders dan ook dit boek kopen, ook al moet ik toegeven dat de cover en eerste doorbladersessie me niet meteen overtuigden.
Zijn andere kookboeken zien er iets ‘fancier’ uit, maar aan de andere kant is het iets kleiner formaat wel handiger in de keuken.

Het boek begint met een inleiding over het team en het ontstaan van dit boek.
Ingrediënten uit de voorraadkast spelen de hoofdrol.

Voor- en achterin het boek zitten een uitvouwbare kaart, met verschillende thema’s op, zoals blikken & pitten, specerijen, bakken, maaltijdsuggesties, minder dan een uur, vegan en groentenhoofdgerechten. De ervaring zal uitwijzen of dit echt nuttig is.

Het boek is verder ingedeeld volgens een aantal thema’s: de voorraadkast, de groentebox, weinig afwas, de koelkast, de diepvries en het dessert.

Elk gerecht geeft de voorbereidings- en bereidingstijd aan, alsook het aantal personen en het type gerecht (als het een hoofdgerecht is staat het er niet bij). Jammer genoeg staat er geen aparte aanduiding als het gerecht vegetarisch of zelfs vegan is, maar dat mag geen belemmering zijn, want dit wijst zichzelf wel uit. Bovendien kun je dit dan ook wel weer terugvinden op de kaart achterin, als je specifiek naar dit soort gerechten op zoek bent. En het merendeel van de recepten draait nu eenmaal om groenten, zodat zeker een vegetariër meer dan genoeg keuze heeft.

Elke Ottolenghi-liefhebber zal de ingrediënten herkennen, beginners moeten waarschijnlijk even op zoek naar een aantal ingrediënten, maar over het algemeen zijn ze niet al te exotisch.

De recepten worden stap voor stap en duidelijk uitgelegd, met een mooie foto van het eindresultaat. Bij sommige recepten staan zelfs foto’s per stap, wat vooral erg welkom is bij de iets ingewikkeldere gerechten, zoals de biang biang-noedels. De recepten zijn wel niet altijd even gemakkelijk, en vaak tijdrovend, maar het zijn dan ook geen alledaagse gerechten (ook al staat er ‘simpele recepten voor elke dag’ op de cover).
Er worden meestal suggesties gegeven voor de ingrediënten, en er is plaats om je eigen notities te maken (leuk, maar ik hou er niet van om in boeken te schrijven ;-)).

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik nog geen tijd heb gehad om een recept uit dit boek te maken (ik heb het nog maar een paar dagen in bezit). Maar na het uitgebreider te hebben doorgebladerd, hele stukken gelezen en de recepten overlopen te hebben wilde ik toch nu al een recensie schrijven, voor wie hier al nieuwsgierig naar is. Na mijn eerste kookervaringen zal ik deze zeker nog aanpassen.

Het is een boek dat zeker de Ottolenghi-stempel draagt, qua ingrediënten en qua recepten, en ik heb al heel wat papiertjes steken bij de recepten die ik zeker wil maken, zoals de flespompoen met sinaasappelolie, orzo puttanesca uit de oven, en pilaf met paddenstoelen en rijst.

Mijn eerste indruk is dat het vol lekkere, maar niet altijd gemakkelijke recepten staat, waarvoor je bovendien de tijd moet nemen. Ik vermoed dat het niet meteen mijn Ottolenghi-favoriet zal worden (omdat een aantal andere kookboeken nu eenmaal mijn hart gestolen hebben, dus het is moeilijk om daar tegenop te boksen), maar de tijd zal dit uitwijzen (en dan zal ik ook mijn recensie aanpassen).