Bemoedigende beelden

In het midden van 'Ik praat als een rivier' zitten twee pagina's die je open kunt klappen. Je opent zo letterlijk het hoofd van het jongetje dat de hoofdpersoon is. In dat hoofd zie je een rivier. Deze plaat is de kern van het boek: een visualisatie van de metafoor die de vader het stotterende jongetje aanreikt.

Borrelen, wervelen, woelen en razen: dat doen de letters in het hoofd van het jongetje en dat doet de rivier. De woorden kun je als lezer ook gebruiken om in de ervaring van het jongetje te delen. Het zijn woorden waarover je tong snel struikelt, of, zoals Jordan Scott het omschrijft, woorden waarbij "in plaats van een tong een dennenboom naar buiten steekt." Scott heeft meer van die beelden in zijn zinnen gestopt: "mijn ogen lopen vol met regen." Daarmee verbindt hij stotteren steeds letterlijk aan de natuur.

De bijbehorende natuurtekeningen van Sydney Smith zijn mooi, vooral de verbeelding van de rivier. Het is jammer dat andere prenten, zoals die van het huis en de klas, niet dezelfde lichtheid hebben als de kaft van het boek. Nu oogt het binnenwerk (onnodig) donker. Omdat het verhaal zo mooi eindigt en troostrijk wil zijn, botst dit met elkaar. Desalniettemin is dit boek een mooi beeldwerk om kinderen te laten ervaren wat stotteren betekent.