Het had iets minder cliché gemogen!

In ‘Waar ik voor leef’ vertelt Tommy Baxter aan zijn ouders dat hij politieagent wil worden. Zijn moeder wil daar echter niets van weten! De reden waarom ze dat niet wil vertelt ze eerst niet. Tommy geeft echter aan dat hij het onrecht in de wereld wil bestrijden. Tommy heeft een relatie met Annalee. Wanneer Annalee ernstig ziek wordt en moet vechten voor haar leven. Hun gezamenlijke toekomst wordt in één keer weggevaagd en hierdoor beseft hij dat de strijd nog maar net begonnen is. Zal Annalee genezen? En zal Tommy zijn droom waar kunnen maken?

Karen Kingsbury is de absolute nummer 1 schrijver van Christelijke romans in Amerika! Ook met dit boek bewijst ze dat maar weer. Liefhebbers van dit genre komen met dit verhaal helemaal aan hun trekken.

Tommy en Annalee spelen de hoofdrol in dit verhaal. Twee jonge mensen die elkaar helemaal hebben gevonden en gek zijn op hun wederzijdse familie. Ook de wederzijdse ouders leer je goed kennen. Alle personages in dit verhaal zijn mooi uitgewerkt. Je leert ze goed kennen. Hoofdzakelijk door hoe ze omgaan met hun geloof en hoe duidelijk wordt hoe ze hierdoor in het leven staan. Toch waren het niet personages waar ik een band mee kreeg. Dit komt waarschijnlijk omdat juist dat geloof voor mij een te grote rol speelde in dit boek. Het lag er te dik bovenop en voor mij was het hier en daar wat ouderwets en ongeloofwaardig.

Het verhaal is vlot geschreven, de vaart zit er in en daardoor leest het makkelijk weg. Kingsbury heeft mooie thema’s gebruikt die geen enkele lezer onberoerd zal laten. Toch vind ik het jammer dat het verhaal wel erg voorspelbaar is. Een cliché verhaal zoals we er al zoveel hebben kunnen lezen.

De plot van dit boek zal dan ook niemand verbazen en verrassen. Nou heeft dit me niet gestoord doordat je uiteindelijk al lezend toch wel wilt weten of het einde is zoals je het bedacht had!

Al met al een fijne feelgood waar liefhebbers van christelijke romans echt van zullen genieten. Hoewel het ik een feelgood met christelijke toon best kan waarderen, vond ik het in dit verhaal echt too much!