De herinnerde soldaat en?

In een kerkelijk gesticht voor krankzinnigen in België zit na de eerste wereldoorlog een soldaat die in december 1917 rond het middaguur op een slagveld bij Merckem gevonden is, maar waarvan men niet kan achterhalen wie het is. Hij is namelijk zijn geheugen kwijt, zelf na vier jaar is er nog niets boven komen drijven. Men noemt hem Noen Merckem.

Op een dag in 1923 komt Julienne Coppens en zij zegt dat hij haar man de fotograaf Amand Coppens is. Ondanks zijn langdurige vermissing is ze er altijd van overtuigd geweest dat hij nog in leven was en ze is nooit gestopt met naar hem te zoeken. Ze overtuigd de directeur en neemt hem mee naar haar huis in Kortrijk waar hun kinderen Gust en Roos op hen wachten.

Noen of dan nu Amand laat dit zich gewillig overkomen, want tja, thuis zal zijn geheugen wellicht stukje bij beetje wel terugkomen toch? Niets blijkt minder waar, ook al leert Julienne hem opnieuw hoe hij foto’s dient te ontwikkelen, enkel door de dingen die zij hem verteld lijkt hij zich af en toe wat flarden te herinneren, maar waarom is dat dan toch steeds anders dan zoals zij het opdreunt?

Tot overmaat van ramp lijkt het helemaal niet beter te gaan met Armand, tuurlijk de winkel loopt weer voorspoedig en ze zijn door hard werken uit de schulden waar Julienne in zat gekrabbeld, maar er lijken steeds vaker gaten Amand zijn dagelijkse routine te komen, hij krijgt episodes waardoor hij helemaal de weg kwijt is en ook niet meer weet wie hij nu ook is. Kunnen ze zich hier doorheen vechten?

Anjet Daanje heeft in dit verhaal een bijzondere schrijfstijl gebruikt. Ze laat de lezer bewust alles door Amand zijn belevingswereld zien alsof hij het op datzelfde moment meemaakt
Hoewel het overmatige gebruik van het voegwoord en echt wel een functie heeft in het verhaal; De lezer raakt erdoor in een soort trance, zelfs licht in het hoofd, was het dusdanig storend dat De herinnerende soldaat van mij 3 sterren krijgt. Zeker in het begin kabbelt het verhaal maar door er wordt weer een asla geleegd en water verwarmd voor de dagelijkse wasbeurt waardoor het worstelen is om door het verhaal heel te komen, pas na 350 pagina’s is er een ommekeer in het verhaal waardoor het voor de lezer die doorgezet heeft een boek blijft te zijn die zeker de moeite waard is om te lezen. En mocht die lezer zich niet gestoord hebben aan de schijfstijl? Dan zal diens waardering geheid hoger zijn.