Onsympathieke hoofdpersonages

‘Diepe gronden’ van Nicolet Steemers gaat over de therapeut Laura die in de bossen van Roemenië verdwaald raakt met haar kennis en beroepsmilitair Martine. Laura en Martine kennen elkaar omdat hun mannen al jarenlang bevriend zijn, maar ze hebben niet zoveel met elkaar. Het is duidelijk te merken dat ze uit andere milieus komen en anders in het leven staan. Toch is Laura blij dat Martine erbij is aangezien zij alles weet over overleven in het wild. Maar is dat wel zo? Martine begint zich steeds eigenaardiger te gedragen en ze lijken in rondjes te lopen.

Het verhaal is voornamelijk gebaseerd op de irritaties en later rivaliteit tussen Laura en Martine. In het begin vond ik dit wel leuk, maar op den duur begon het vervelend te worden. Ook had ik weinig connectie met de personages, omdat ik het met erg veel acties en ideeën niet eens was. Ik vond de dames beide erg onsympathiek en voelde me in het verhaal een derde wiel aan de wagen. Ik was vaak oneens met beide en snapte van sommige acties helemaal niks. Er zat naar mijn mening weinig logica achter de daden, behalve het verhaal spannender maken. Maar omdat ik het niet bij de karakters van de personages vond passen sloeg het vaak nergens op. Het einde van het boek was vrij voorspelbaar en absoluut niet bevredigend.

Toen ik het boek net uit had gaf ik het 3/5 sterren, maar nu ik eraan terug denk vind ik 2/5 toepasselijker.