Horror en prille liefde

"Een vampier is een mythisch wezen dat voor zijn voortbestaan afhankelijk is van het drinken van menselijk of dierlijk bloed." (bron: Wikipedia)
Tot een week geleden had ik niet gedacht dat een thriller met een bovennatuurlijke grondslag mij zou kunnen bekoren. Twee uitzonderingen bevestigden tot nu toe de regel: Judaskind van Carol O'Connel en Geestdrift van Daniel Hecht. Ook dit debuut Laat de ware binnenkomen van John Ajvide Lindqvist heeft mij aangenaam verrast. Alweer een talent uit Zweden, wordt het niet wat eentonig? Nee, zeker niet. Hopelijk gaan de Scandi-auteurs niet ten onder aan hun eigen succes, voorlopig lijkt het er niet op.

Oskar, twaalf jaar en verwoed verzamelaar van knipsels over moorden, wordt getreiterd op school en niet zo'n beetje ook. Met veel inlevingsvermogen beschrijft Lindqvist dit vergaande gesar. Het liefste zou je die pesters eens flink de oren wassen. Je wilt zó graag dat Oskar van zich af durft te bijten of het getreiter aan iemand toevertrouwt, iemand die hem kan helpen. Hebben zijn moeder en de school dan helemaal niets door? Frustrerend voor de lezers en knap van Lindqvist om hen zo mee te laten leven. Oskar maakt kennis met zijn nieuwe buurmeisje, een mooi, fragiel meisje, grote donkere ogen, bleek en broos. Eli is mysterieus en anders dan gewone meisjes. Langzaam maar zeker verandert ze Oskars leven.

Oskar en Eli worden verliefd. Lindqvist beschrijft de onvermijdelijke veranderingen voor puberjongen Oskar op een ontroerende en geloofwaardige manier, ook al weet je als lezer dat hun verwachtingen niet realistisch zijn. Deze prachtig beschreven ongewone prille liefde is een extra ster waard, omdat het lef toont haar binnen het horrorgenre te verwerken.
We leren ook een ziekelijke pedofiel kennen: Håkan, die erg ver gaat om aan zijn lust en vermaak te komen. En welke rol speelt Eli daarbij? Vooral via Håkans personage komen de in een horrorthriller onvermijdelijke bloederige zaken naar boven, soms akelig gedetailleerd. Maar hoe gruwelijk ook, het brengt de lezer wel nagelbijtend op het randje van je stoel. Gelukkig kunnen we horror ook met een vette knipoog lezen. Het einde leest - hoe cliché - als een trein. Lindqvist glijdt geen moment van de rails af, maar koerst ons naar een bloedstollende en mooie eindbestemming.
In 'normale' thrillers kun je je voorstellen: "Hé, dit kan mij of mijn dierbaren ook gebeuren." Maar bij Laat de ware binnenkomen voelt het nogal dubbel om aan de ene kant te weten dat vampiers niet bestaan en je bepaalde gebeurtenissen dus als 'fake' kunt afdoen. Aan de andere kant brengt het zo geloofwaardig gebrachte verhaal je aan het twijfelen.