Een prima thriller

‘De babysitter’ begint met een korte proloog, waarna je als lezer meteen een aantal vragen hebt. Wat is er precies gebeurd met de moeder van de twee zussen? En wie wordt door één van hen verantwoordelijk gehouden? Je aandacht is getrokken en je bent benieuwd hoe het verhaal vervolgens verder zal gaan.

Liz de Zwart vertelt het verhaal vervolgens voornamelijk vanuit Simone met tussendoor in een hoofdstuk af en toe een fragment vanuit Elin. Dit wordt wel aangegeven binnen het hoofdstuk, maar het zorgt er in eerste instantie wel voor dat je even moet wennen aan deze vertelwijze. Dat komt ook omdat je nog niet zo goed weet wat Elins rol binnen het verhaal zal worden. Als zij eenmaal als babysitter aan de slag is gegaan, leest het allemaal wat prettiger.

‘De babysitter’ kent een bepaalde psychologische spanning. Als lezer weet je al gauw wie er achter de vreemde dingen die gebeuren zit. Je bent vooral benieuwd naar de beweegredenen van die persoon. Dat had De Zwart nog wat meer mogen uitdiepen. Datzelfde geldt voor de herinneringen uit het verleden. Voor je gevoel had de auteur daar meer mee kunnen doen, als het boek wat dikker was geweest. Al met al is ‘De babysitter’ een prima thriller die gemakkelijk wegleest.