Laat in de duisternis die er soms kan zijn dit een lichtpuntje zijn.

Stille duisternis is het debuut van Fenneke Zwaneveld, een young adult waar veel van de mogelijke problemen waar jongeren mee kampen aan bod komen.

Vera heeft en sabbatjaar genomen alvorens ze zich wil aanmelden voor de kunstacademie. Schilderen is niet enkel haar hobby maar duidelijk haar passie. Ze kan zich er helemaal in verliezen. Het hele proces van foto maken tot het op doek schilderen is haar ding. Ze heeft weinig vrienden, enkel een vast vriendengroepje waar haar beste vriendin Jessica ook onderdeel van is. Ze is te onzeker van zichzelf om haar werk te laten zien en om zich alvast in te schrijven voor het nieuwe schooljaar.

Jessica lijkt heel zelfverzekerd maar hoe iemand acteert wil niet zeggen dat hij of zij zo is aan de binnenkant.

Deze contradictie is juist een van de belangrijke thema's van het verhaal.

Zwaaneveld schenkt genoeg en niet teveel aandacht aan elk karakter. De uitdieping is er en je leeft mee met allemaal. Het is een hele mooie tegenhanger van de facebook/ instagram cultuur waar je enkel de positieve dingen van iedereen ziet. Het duistere/ moeilijke waar verschillende jongeren mee kampen, de onzekerheid voor het onbekende ed. Een thema waar vaak te licht overheen gegaan wordt. Toch wordt het helemaal geen depri boek. Het laat je wel even nadenken voor je het na de laatste bladzijde weglegt.
Dapper dat ze dit op deze manier durft aan te kaarten!