Genieten van dit tweede deel

De pestmachine is het tweede deel van de bloedstollende avonturen van Vladimir von Rotenbeck.

Zoals we in het eerste deel hebben kunnen ontdekken is Vladimir een uitzonderlijke vampier. Want laten we wel wezen: welke vampier is nu dan ook allergisch voor bloed…

De pestmachine is afzonderlijk te lezen hoewel je de karakters beter kent nadat je bij het eerste deel bent begonnen.

Vanaf de eerste bladzijde voel je je weer in Knekelstein. Sophia Drenth heeft zo een leuke schrijfstijl dat je direct geboeid bent en is zeer goed voor het leren van verschillende lyrische beschrijvingen van iets of iemand. De karakters komen zo duidelijk naar boven. Hoewel sommige in dit deel niet zijn te verstaan, maar dat ontdek je zelf. Hoe ze het verzonnen krijgt blijft me steeds een raadsel maar verwonderd me wel.

Het is een echt jeugdboek hoewel hij soms wat griezelig lijkt te worden, keert het dan in een enkele zin. Tijdens het lezen voel je de spanning, schud je eens met je hoofd van de verwondering en komt er een glimlach op je lippen van de dolle dingen die er gebeuren.

Vladimir en heel Knekelstein worden tegen wil en dank in het avontuur getrokken. Wezens waar je het bestaan niet van kent. Samen ontdekken waar die pestmeesters vandaan komen en nog belangrijker hoe ze te stoppen. En heeft dit dan te maken met de storing van de vollemaan? Wat staat er ook alweer in het geschiedenisboek hierover? Weet jij wat het woord frivool betekend? Waar zijn zijn moeder en zussen gevangen genomen?Allemaal vragen die Vladimir moet beantwoorden. Kan hij de antwoorden op tijd vinden? Of is hij in dit opzicht een waardeloze nepvampier?

Sophia Drenth ontpopt zich tot een geweldige jeugdschrijver in de pestmachine! Een mengeling van tomaat stollende spanning, verwarring en humor in een vlot leesbaar avontuur. Ik ben erg benieuwd naar de avonturen die Vladimir nog gaat beleven!