Een verhaal dat schuurt, ontroert en nog lang na zindert

Een leven zo ver speelt zich af in in de afgelegen outback van West-Australië in 1958 en vertelt het aangrijpende verhaal van de kleine gemeenschap waar de familie MacBride onderdeel van uitmaakt. Matthew MacBride overleeft als enige een auto-ongeluk waarbij zijn vader en oudere broer om het leven komen. Het ongeluk laat diepe littekens achter op de achtergebleven familieleden en is het voor een ieder kiezen tussen liefde, plicht, opoffering en geluk.

"Als je verantwoordelijkheden hebt, kun je ze maar beter gewillig op je nemen."

In het boek neemt M.L. Stedman duidelijk de tijd om de afgelegen locatie en de bewoners van de gemeenschap neer te zetten. De uitgestrekte landschappen van de Australische outback en het leven op een gigantische schapenboerderij vormen een belangrijk decor. Het verhaal laat zien hoe een kleine gemeenschap met elkaar verbonden is en welke levenslessen mensen op zo’n plek leren om te kunnen overleven. Tegelijkertijd komen verschillende maatschappelijke onderwerpen aan bod, waardoor je de gedurende het verhaal diverse personages in die gemeenschap beter leert kennen. De in die tijd geldende normen en waarden zorgen voor morele dilemma’s voor ieder van hen en zet ook jou als lezer aan het denken over wanneer iets goed of kwaad is.

"Een goede vuistregel voor het leven in het algemeen. Niemand is maar één ding."

Het tempo van het boek is rustig en bedachtzaam, waardoor het soms meer aanvoelt als een literair werk dan een traditionele roman. En door de gelaagdheid van het verhaal was ik chronologisch af en toe even kort de draad kwijt, maar dat deed niets af aan de emotionele impact van het boek.
Het is een verhaal dat schuurt en ontroert, en dat zowel hartverscheurend als hartverwarmend is. Daarnaast geeft de roman een sterk tijdsbeeld en maakt het de lezer bewust van hoe snel de wereld en de algemeen geldende opinie over bepaalde maatschappelijke onderwerpen veranderd is. In de tijd en omgeving waarin het verhaal zich afspeelt, moesten mensen hun trauma’s vaak in stilte dragen en verwerken, zonder de professionele hulp – zoals (trauma)psycholoog of maatschappelijk werk – dat tegenwoordig volop beschikbaar is. 



“Als iets wat je nog weet een herinnering is, hoe noem je dan iets wat je vergeet?”

Een leven zo ver is zeker geen “vergeting”, maar een verhaal dat nog lang na zindert en uitnodigt tot reflectie. Het is absoluut een “goudklompje” van een boek waarvoor je rustig de tijd moet nemen om het echt te laten binnenkomen. Het vorige boek van Stedman - Het licht van de zee/Light between Oceans - is verfilmd en het zou me niet verbazen als deze in de toekomst ook verfilmd gaat worden.

Dank aan Uitgeverij Luitingh-Sijthoff dat ik het boek al vooruit mocht lezen. Dit heeft geenszins mijn mening over het boek beoordeeld.