Opnieuw mooie sfeerimpressies, maar met minder miniatuurmysterie

Opnieuw weet Jessie Burton met haar fijne schrijfstijl en oog voor detail een mooie sfeerimpressie neer te zetten van het Amsterdam aan het begin van de 18de eeuw. Dit is het (voor mij enigszins onverwacht) vervolg op Het huis aan de gouden bocht uit 2015. Het verhaal gaat 18 jaar later verder met de verschillende personages uit het eerste boek. Toen ik over dit tweede boek hoorde, was ik dan ook erg benieuwd hoe het verder zou gaan, want het eerdere boek was echt onder mijn huid gaan zitten door alle mysterie rondom de miniaturen.

We maken opnieuw kennis met de bewoners van het rijke koopmanshuis, namelijk Nella, Otto, Thea en dienstbode Cornelia. De gebeurtenissen uit het verleden drukken zwaar op ze en met moeite houden ze het hoofd boven water om de 18-jarige Thea een goede toekomst te geven. Nella en Otto proberen de schone schijn op te houden, ondertussen wil de jonge Thea (zoals zovele jongeren) haar eigen koers varen. Dit plus de vele geheimen uit het verleden, het gebrek aan communicatie tussen de familieleden onderling en een kleine rol voor de miniatuurmaakster zorgen voor een hoop drama, helaas wel met minder miniatuurmysterie dan in het voorgaande boek.

Daar waar ik wat verdieping in de beweegredenen mis en het een enigszins afgeraffeld open einde vind hebben, maken de voelbare emoties van de verschillende personages en de vele sfeerimpressies die zo voor mijn geestesoog verschijnen in deze prettig geschreven historische roman heel veel goed en het een prettig leesvermaak. De deur voor een derde deel staat op een grote kier, nu duimen dat deze ook echt gaat verschijnen, want vooralsnog heeft Burton hiervoor geen daadwerkelijke plannen. Ben zeker benieuwd hoe het de personages verder zal vergaan.

Een kleine aanvulling aan mijn leeservaring van het fysieke exemplaar was het zo nu en dan bestuderen van de boekcover. Hoe verder ik kwam in het verhaal hoe meer details mij opvielen waarover ik net daarvoor in het verhaal over had gelezen.