Veerkracht

Deze recensie verscheen eerder op Koukleum.nl.

Ik had al veel goede berichten gehoord over auteur Anja Maas, maar had nog nooit iets van haar hand gelezen. Dit werd dus wel eens tijd. Ik lees graag Nederlandse politiethrillers, dus ik was erg nieuwsgierig aangezien de flaptekst veelbelovend klonk. Ik kon dan ook eigenlijk niet wachten om te starten in ‘Veerkracht’.

In het eerste lezen we dat Marla met haar vriend Jeroen op vakantie is. De vakantie bevalt Marla goed. Het luxe vakantiehuis is van alle gemakken voorzien, heeft een grote keuken en het zwembad is omringt met mooie bomen en planten. Het enigste wat er niet is, is een WiFi verbinding. Dit mist Marla toch wel want ze wilt haar zus graag laten weten waar ze is. Want om niks te laten weten is niks voor Marla.
Het begint Marla ook op te vallen dat Jeroen een stuk afstandelijker is. Hij is vaak bot en hij is steeds vaker ‘even’ weg. Is Jeroen wel degene wie hij zegt wie hij is? Eén ding weet Marla wel, ze houdt van Jeroen. Maar is dat ook wederzijds?

Toen ik begon met lezen in dit boek had ik, om de een of andere reden, het gevoel dat ik iets miste. Iets van voorkennis. En wat bleek, ‘Veerkracht’ is het tweede deel met rechercheur Sylvia Pronk in de hoofdrol. Hier kwam ik pas achter tijdens het lezen. Nergens staat echt vermeld dat dit een vervolg is, niet op de achterflap, maar ook bijvoorbeeld niet op Hebban. Dit vind ik jammer, anders had ik haar vorige boek ‘Onbegrensd’ eerst gelezen.

De personages zijn stuk voor stuk interessant en ook goed uitgewerkt. Ook rechercheur Sylvia Pronk heeft Maas neergezet als een fijn personage, die in alles de onderste steen boven wil krijgen. Daarbij loopt ze soms op het randje van de wet. Maar dit geeft dit personage ook kracht en body.

Wat mij wel op viel was dat er eerst gesproken wordt over een envelop die achtergelaten is op de balie (pagina 75), maar op de volgende pagina gesproken wordt over een briefje wat achtergelaten is op de balie. In de envelop zit natuurlijk een briefje, maar ik vind dit toch wel een verschil of er een envelop of een briefje achtergelaten wordt op de balie. Dit soort kleine slordigheden had naar mijn gevoel door een redacteur eruit gehaald kunnen worden.

‘Veerkracht’ heb ik met veel plezier gelezen, ondanks dat het eigenlijk het tweede deel over rechercheur Sylvia Pronk is. Hier en daar miste ik hierdoor wel wat informatie. Maar toen ik verder las werd wel alles duidelijk. Wat mij betreft mag er zeker een derde deel over Sylvia Pronk verschijnen. Ik weet zeker dat ik deze ook weer met veel belangstelling ga lezen.