Cees van Rhienen over Een mooie dag om te sterven

Je hoopt er bij ieder boek op waar je aan begint. Dampende spanning, dodelijke dreiging en een verbeten en bijna radeloze rechercheur. Zoek niet verder want Een mooie dag om te sterven heeft dit alles in zich.
In New York vinden moorden plaats (waar niet?) en de lokale politieteams staan voor een raadsel. Tot er verbanden worden gelegd en blijkt dat iedere moord een loepzuivere kopie is van een eerdere moord die enkele tientallen jaren eerder is gepleegd.
Welke zieke geest komt op dit idee en hoe komt hij aan de noodzakelijke detailinformatie die zo belangrijk is om de kopie ook een echte kopie te laten zijn. Tot in het kleinste detail. Zelfs de datum is exact gekozen zij het dat het jaar anders is.

Rechercheur Ray Irving krijgt de hopeloze taak om er een einde aan te maken. Met gedrevenheid stort hij zich op de zaak maar het lijkt dat het plezier van de seriemoordenaar evenredig stijgt met de radeloosheid van Irving. John Costello verleent hem hulp als blijkt dat hij, vanuit zijn verleden, de gedachtegang van de moordenaar voor een deel kan reproduceren. Maar het lijkt tot weinig resultaat het moorden gaat gewoon door.
Een mogelijkheid lijkt nog aanwezig als alle seriemoorden van tientallen jaren terug en chronologische volgorde worden gezet. Zo komt een beeld tot stand en ontstaat een kleine kans om de volgende moord te voorspellen en daarna te voorkomen.
Een luguber spel tussen moordenaar en politie ontstaat en lang is niet altijd zeker wie de grootste kans op een overwinning heeft
Een mooie dag om te sterven, het veroorzaakt een paar mooie dagen om te lezen!!