Teveel van het goede, daardoor op zijn tijd ongeloofwaardig

Als een van haar identieke tweelingdochters sterft, kan Sarah niet met zekerheid weten wie het is. Lydia zou door een ongeluk om het leven zijn gekomen en een jaar daarna verhuizen Angus en Sarah Moorcroft. En wel naar het kleine Schotse eiland dat Angus van zijn oma heeft geërfd. Is dit de kans om hun leven weer op de rit te krijgen? Maar als dochter Kristie denkt dat ze Lydia is, stort hun wereld opnieuw in. Hun dochter wordt ook steeds onrustiger, dus het verleden lijkt hun in te halen. Wat is er nu echt gebeurd toen een van hun dochters overleed?

In zijn totaliteit was het wel een intrigerend boek, al zou ik het meer als drama definiëren dan als een thriller. Het moet je dan ook echt liggen qua thema. Mij trok het op zijn tijd, maar delen ook totaal niet. Wel is het mysterie omtrent de waarheid iets wat je op de been houdt om verdere te blijven lezen. Er gebeurt veel in het boek als je het hebt over plotwendingen. Mogelijk wel iets te veel op sommige momenten wat het ongeloofwaardig maakte op bepaalde punten.

Het verhaal zou zeker potentie kunnen hebben. De invalshoek is namelijk uniek. Alleen probeert Tremayne net te veel aspecten voor mijn gevoel aan te halen. Daardoor zijn bepaalde stukken zeer langdradig, met name over de relatie tussen de ouders. Ook de omgeving is daar een goed voorbeeld van. Je kunt je goed inleven in hoe het eruit ziet, maar teveel van hetzelfde zorgt dat het euforische gevoel dat je als eerst hebt bij het verlaten eiland met de bladzijde die je omslaat afneemt. Dat beperkte ook heel erg de spanningsboog. Als je dacht dat het een bepaalde richting op zou gaan en het spannend dreigde aan te voelen, strandde het weer in de hoeveelheid details en lange, soms lastige zinnen.

Het boek staat dan ook niet hoog op mijn stapel aanbevelingen op het gebied van thrillers.