Je kan niet vaak genoeg terug naar Mount Polbearne

Waar gaat het boek over:
In Een nieuwe zomer in de kleine bakkerij van Jenny Colgan arriveert Marissa Rossi op het prachtige eiland Mount Polbearne, maar ze merkt van de mooie omgeving nauwelijks iets op. Sinds de dood van haar geliefde grootvader is ze zichzelf niet meer en heeft ze een angststoornis ontwikkeld. Zelfs het koken van heerlijke Italiaanse gerechten, anders haar passie, is haar nu te veel. Marissa verschuilt zich in haar vakantiehuis, totdat ze van haar therapeut haar horizon moet gaan verbreden. Die plannen worden echter behoorlijk bemoeilijkt door Marissa’s nieuwe buurman, een aantrekkelijke, maar luidruchtige Russische pianoleraar. Ze wordt gek van zijn gecomponeer dat tot diep in de nacht doorgaat. Toch lukt het Marissa om vrienden te maken. Zoals bijvoorbeeld Polly, die voor haar bakkerij aan het strand dringend nieuwe plannen moet maken. De zaak heeft behoefte aan sprankelende ideeën, aan meer sjeu, meer... dolce vita?

Mijn mening:
Oh, wat was het heerlijk om na zo’n tijd weer op Mount Polbearne te zijn. Iedereen is een stukje ouder geworden, maar dat mag de pret niet drukken. Iedereen is er weer bij: Polly, Huckle, papegaaiduiker Neil en de tweeling. Dit boek gaat echter meer over Marissa en haar problemen en angsten. Zij komt op Mount Polbearne en hoopt daar met rust gelaten te worden en lekker in haar eentje in het huisje te kunnen blijven. Natuurlijk lopen de dingen anders dan verwacht en gaat het gelukkig steeds beter met Marissa.
Wat was het fijn dat er nog een deel kwam. Van mij mogen er nog vele delen volgen. We willen gewoon weten hoe het verder gaat met het leven van Polly.