Voor het titelverhaal alleen al

Met de publicatie van het verhaal “Het gele behang” in 1892 baarde Charlotte Perkins Gilman (1860 – 1935) opzien in zowel de literaire als in de medische wereld in de Verenigde Staten. In dit beklemmende en angstaanjagende verhaal beschrijft Gilman de postnatale depressie (deels gebaseerd op haar eigen ervaring) bij een jonge moeder. Een depressie die door de behandelend arts en echtgenoot van het niet bij naam genoemde hoofdpersonage niet als dusdanig wordt erkend en herkend. Het paternalisme van de echtgenoot/arts maakt het alleen nog maar erger.
Het is goed dat dit verhaal en nog 12 andere verhalen van Gilman eindelijk in een Nederlandstalige versie beschikbaar zijn bij uitgeverij Orlando. De vertaling is Tjadine Stheeman die ook een uitgebreide biografische schets geeft van het leven en werk van Charlotte Perkins Gilman in het Nawoord.

Het titelverhaal is zeker niet gedateerd en is nog net zo beklemmend als dat het moet zijn geweest voor lezers meer dan een eeuw geleden. In de andere door vertaalster Stheeman gekozen verhalen komen de feministische opvattingen van Gilman betreffende de economische zelfstandigheid van vrouwen duidelijk aan bod zonder dat het al te dogmatisch en daardoor vervelend wordt. Dat deze verhalen niet zo goed zijn als “Het gele behang” zegt niets over die verhalen, maar zegt alles over hoe waanzinnig goed “Het gele behang” is. Alleen daarom al is deze verhalenbundel het lezen waard.