Carver maakt van het alledaagse unieke verhalen

“Kathedraal” uit 1983 is de derde verhalenbundel van de Amerikaanse schrijver Raymond Carver (1938 – 1988). Het is ook zijn meest succesvolle. Voor het in de bundel opgenomen verhaal “Een kleine weldaad/A small, good thing” kreeg hij de O. Henry Award voor het beste in Amerika gepubliceerde korte verhaal van het jaar. De hele bundel werd genomineerd voor de Pulitzer Prijs. In 2013 verscheen de Nederlandstalige vertaling van Sjaak Commandeur. Misschien wel het belangrijkst is dat Carver zelf het meest tevreden over “Kathedraal” was. In tegenstelling tot bij zijn voorgaande twee bundels had Carver deze keer bij zijn uitgever weten af te dwingen dat zijn vaste redacteur Gordon Lish zich moest inhouden en zijn redactionele ingrepen moest beperken tot het noodzakelijke. Het is te lang geleden dat ik verhalen uit zijn vorige bundels heb gelezen, verwacht van mij dan ook geen vergelijking met die vorige bundels en ‘de hand van’ Lish.

Een terugkerende (autobiografisch) thema in het oeuvre van Raymond Carver is het dagelijkse leven van de werkende klasse. Een dagelijks leven dat in de verhalen van Carver gekenmerkt wordt door relationeel ‘gedoe’, financiële zorgen en (te) veel alcoholgebruik. In de twaalf verhalen van “Kathedraal” slaagt Carver keer op keer om één bepaalde gebeurtenis uit het leven van een persoon of een huishouden te kiezen en dit op een dusdanig wijze te vertellen waardoor je als lezer de indruk krijgt veel meer van deze persoon of leden van het huishouden veel meer af te weten dan Carver aan informatie geeft. Hoe eenvoudig, nietszeggend of onbenullig de gebeurtenis op zich zelf is in de door Carver gecreëerde wereld is het de vertelling van de gebeurtenis die het tot een van de meest essentiële betekenisvolle en ingrijpende gebeurtenissen maakt in een mensenleven. Carver doet dit zonder te overdrijven, het verhaal aan te dikken of er een melodramatische tranentrekker van te maken. Het knappe van Carver is dat hij de betekenis en lading in zijn verhalen legt in een sobere vertragende en herhalende stijl. In deze als het ware poëtische omcirkeling van de gebeurtenis toont Carver zich als een van de meesters van het korte verhaal.