Een bijzondere vertelling

Je kent ze wel: die dorpen waar de tijd soms lijkt stil te staan, zo klein dat iedereen elkaar kent. Dorpen die door grotere steden vaak anders of zelfs minder worden bekeken. De ouders van hoofdpersonage Amelia hebben ook hun ideeën over zulke plaatsen en toch besluiten ze er te gaan wonen. Amelia groeit er op en moet haar eigen weg vinden om uit het gezin los te komen. Ze wil gezien worden. Ook de moeder van Amelia probeert zich te emanciperen uit haar huwelijk. Dat is totaal tegen de zin van de vader, want hij heeft zo zijn overtuigingen en wijkt daar thuis geen duimbreed van af. En ja, later kun je als volwassene misschien naar de stad vluchten, maar je geboortedorp en je verleden schud je niet zomaar van je af.

Onder de indruk. Dat waren de eerste woorden die in me opkwamen toen ik de laatste bladzijde van dit boek omsloeg. De schrijfster sleept je vanaf het begin mee in het verhaal. Ze vertelt in eenvoudige taal, zonder duizend omwegen om te zeggen wat gezegd moet worden. Toch zijn de zinnen mooi en raak. Het is een hard verhaal, maar het wordt subtiel gebracht. Hier en daar is er zelfs ruimte voor een vleugje humor, ondanks het zware onderwerp. Het gevoel wordt op elke pagina goed overgebracht en met elke bladzijde groeit je ergernis tegenover de vader. Een bijzondere vertelling.