Een interessant boek met enige missers...

Jaap Scholten is een schrijver waarvan ik nog niet had gehoord. Dat zegt wellicht meer over hem dan over mij. Maar het betekent dat ik redelijk blanco dit verhaal in ging. Ook wel eens prettig.

Het boek bestaat uit drie delen (ik laat de proloog even voor wat 'ie is). Deel 1 en 3 volgen elkaar op, deel 2 gaat over een andere tijd. Ik beschrijf daarom de delen 1 & 3 gezamenlijk.

Deel 1 & 3
In deze delen volgen we Frederik en Mila, die vanwege verschillende familieredenen iets te zoeken hebben in Ethiopië. Deze fictieve delen van het boeken zijn het minst sterk. De personages zijn moeilijk om je mee te identificeren. Soms zijn ze zelfs ronduit irritant. En ook het verhaal is niet heel sterk, zeker in deel 1 niet. Een op zich interessante reis die wordt afgesloten met een behoorlijke anticlimax.
In deel 3 wordt het boeiender, maar ook daar vraag je je af waarom de schrijver het niet enkel bij deel 2 heeft gelaten. Het einde van deel 3 vond ik dusdanig ongeloofwaardig dat ik dat deel als een zeer krappe voldoende beoordeel. Het zegt misschien ook iets over een gebrek aan romantiek aan mijn kant.

Deel 2
In dit deel worden feit en fictie aan elkaar gekoppeld. Dat gebeurt in mijn ogen veel vaker, maar het wordt hier expliciet genoemd. Dat doet Scholten overigens prima. In deel 2 volgen we Marinus, die naar Ethiopië gaat om te helpen een suikerfabriek te bouwen. En ondertussen houdt hij per brief contact met zijn verloofde in Nederland.
Dit deel leest prettig. Daarnaast leer je veel over het land en over haar geschiedenis. Echt spectaculair wordt het zelden, maar echt storen doet dat niet. Verreweg het sterkste deel van deze roman.

Uiteindelijk ben ik toch enigszins teleurgesteld geëindigd. Ik had hoge verwachtingen, maar die zijn niet (volledig) waargemaakt. De samenhang tussen de delen lijkt soms te gezocht. En dat is jammer, want de ingrediënten waren er wel.
Mijn teleurstelling zit vooral in de hoge verwachting. Al met al is het geen slecht boek: drie sterren.