Goede thriller!

Liam Sandberg, zijn vrouw Evi en hun dochter Yana komen na een weekendje weg thuis in Amsterdam. Op de salontafel ligt een onbekende afstandsbediening met daarop een gele post-it. Op het papiertje staat PLAY geschreven. Als Liam de afstandsbediening gebruikt verschijnt hun eigen woonkamer op de televisie, gefilmd van een hoog standpunt. Door het beeld loopt Evi, in een badjas. Dan worden er zes afzonderlijke schermen zichtbaar. Op elk beeld is een ander deel van hun huis te zien, en ook Liam en Yana zijn gefilmd. Rechtsboven staan een datum en een tijd, en als Liam doorspoelt vliegen de dagen voorbij.
De volgende dag vindt de politie zeventien verborgen camera’s in het huis van Liam Sandberg. Rechercheur Isabella Neri staat voor een raadsel. Wie heeft de camera’s geplaatst? En waarom...

Ik weet niet wat ik heb met Nederlandse thrillers, maar over het algemeen vind ik ze leuk maar niet heel bijzonder. Ze lezen makkelijk weg qua schrijfstijl, zijn niet al te ingewikkeld en voordat je het weet heb je ze uit. Het begin van dit boek was precies zo. Uitgangspunt van het boek spreekt me aan, maar de sfeer die het zou moeten oproepen vond ik niet helemaal passen. Vervolgens kwam er een brigadier die vooral met zichzelf nog in de knoop zat en dat leek niet helemaal te passen. Deze Nederlandse Helen Grace gaat tegen leidinggevenden in, rijdt net als Grace motor, gaat volledig haar eigen gang, maar boekt wel resultaten. Het enige dat ontbrak was een hartsvriendin....
Maar als het verhaal verder vordert, moet ik mijn mening bijstellen. Beetje bij beetje wordt er wat meer informatie vrijgegeven en neem de spanning toe. Het zit knap in elkaar. Het plot is niet wat je zou verwachten en verhaallijnen komen meer en meer bij elkaar. Het boeit echt en houdt je vast tot het einde.

Al met al een goede thriller en een schrijver waar ik meer van ga lezen!