Interessant concept, met rommelig einde

In 2021 debuteerde Koen Caris (1988) met zijn roman Stenen Eten. Het werd goed ontvangen en won een jaar later de Hebban Debuutprijs. Wanneer een debuut zoveel lovende reacties krijgt, zorgt dat voor hoge verwachtingen voor een volgend boek. Met het verschijnen van zijn nieuwste roman Stad O. is het tijd om te zien of de verwachtingen waargemaakt kunnen worden.

Caris neemt de lezer mee naar het fictieve Stad O. Alle inwoners hebben bewust hun oude leven achter zich gelaten, om hier een nieuwe start te maken. Op het eerste gezicht lijkt het een doodgewone stad, maar als je tussen de regels door leest, wordt al snel duidelijk dat het misschien niet zo gewoon is als het lijkt.

We leren verschillende bewoners kennen, maar Bethe en haar partner Tobias hebben de grootste rol. Via Bethe leert de lezer ook steeds meer over Stad O. Ze neemt je mee in de dagelijkse dingen, maar deelt ook de twijfels die ze heeft. Is Stad O. echt zo fantastisch?

De auteur neemt uitgebreid de tijd om een beeld van de situatie te schetsen. De schrijfstijl is toegankelijk en leest makkelijk weg. Waar het verhaal in de eerste helft rustig voort kabbelt, wordt het tempo in de tweede helft flink opgeschroefd. Ook de sfeer wordt onheilspellender. Hoewel dit past bij het wantrouwen dat Bethe voelt, leest het niet prettig.

Het idee achter Stad O. is interessant en Caris weet een paar belangrijke thema’s te behandelen. Toch komt het geheel niet goed uit de verf. Het einde voelt rommelig aan en laat de lezer met een onbevredigend gevoel achter.