Ode aan vriendschap, zussen en Louisa May Alcott

Heidi Chiavaroli heeft twee grote liefdes: geschiedenis en literatuur. In haar romans komen die twee dan ook regelmatig samen. Voor haar nieuwste roman Het huis tussen de appelbomen heeft ze zich laten inspireren door het leven van Louisa May Alcott en dienst vriendin Johanna. Alcott is vooral bekend als auteur van de klassieker Little Women. Het huis tussen de appelbomen is vertaald door Gerda Lok-Bijzet.

Taylor heeft geen makkelijke jeugd gehad. Haar biologische moeder is op een dag verdwenen. Het enige dat ze van haar heeft is een tweedehands exemplaar van het boek Little Women van Louisa May Alcott. Het wordt haar dierbaarste bezit. Haar oom blijkt ook niet de ideale verzorger te zijn en uiteindelijk besluiten de ouders van haar vriendin haar te adopteren. Het lijkt een uitkomst. Welke vriendinnen hebben er vroeger niet tegen elkaar gezegd dat ze zussen hadden willen zijn? Die droom blijkt in werkelijkheid iets minder rooskleurig. De vriendschap tussen Taylor en haar vriendin Victoria komt onder druk te staan. De twee groeien steeds verder uit elkaar. Dan doet Victoria iets waardoor Taylor zich zo verraden voelt dat ze vertrekt.

Inmiddels zijn er vele jaren verstreken. Taylor heeft een succesvolle carrière als schrijfster. Wanneer ze te horen krijgt dat haar (adoptie)moeder niet lang meer te leven heeft, voelt ze zich genoodzaakt om terug te keren. Zelfs als dat betekent dat ze de gebeurtenissen uit het verleden weer onder ogen moet komen.

Elk hoofdstuk opent met een citaat van Louisa May Alcott. Dit laat zien dat het niet zozeer gaat om een ode aan Little Women, maar om een ode aan de schrijfster in het algemeen. Hoewel de citaten niet altijd relevant zijn voor het hoofdstuk dat gaat volgen is het toch een leuk extraatje.

He huis tussen de appelbomen bevat verschillende verhaallijnen. Zo is er het verhaal van Taylor in het heden. Daarnaast neemt Chiavaroli ons mee naar het verleden. Daar volgen we Johanna. Een jonge vrouw met een passie voor schrijven die bovendien goed bevriend is met de beroemde Louisa May Alcott. Op subtiele wijze weet de auteur met deze scènes informatie te delen over het leven van deze vrouwen die daadwerkelijk hebben bestaan. Dat ze zichzelf hiervoor enige vrijheden heeft gegund bevestigt ze in het nawoord.

De schrijfstijl is vrij simpel. Weinig lange zinnen en geen moeilijke woorden. Dit zorgt voor veel vaart in het verhaal. Ook op de momenten dat er weinig gebeurt, weet Chiavaroli de aandacht van de lezer vast te houden. Op soepele wijze weet ze de verhaallijnen van Taylor en Johanna met elkaar af te wisselen. Hoewel de dames in verschillende periodes leven zijn er ook duidelijke overeenkomsten te vinden. Het gaat om sterke vrouwen die zich niet altijd begrepen voelen door hun omgeving en zich weten te uiten op papier.

Na een langzame start voelt de ontknoping een beetje gehaast aan. Het is jammer dat hier niet iets meer aandacht voor is. Desondanks weet Chiavaroli een mooi en gelaagd verhaal te vertellen. Het is een verhaal over vriendschap en de band tussen zussen. Maar bovenal is het een ode aan de schrijfster Louisa May Alcott.