De draad een beetje verloren

Stil als de sneeuw is het derde deel in de Jakob Weber reeks van Orjan Karlsson. Eerder las ik ook al Iselin was bijna thuis en De nacht reist alleen. Beiden goed voor vier sterren en ik keek enorm uit naar het derde deel. In Stil als de sneeuw lopen er parallel twee moordonderzoeken. Jakob onderzoekt de dood van een man die aangetroffen wordt aan de kant van het water. Zijn identiteit is onbekend, maar wel draagt hij een uniek symbool op zich. Jakob blijft in Bodo om deze zaak te onderzoeken, terwijl een deel van zijn vrouwelijke collega’s afreist naar de Lofoten. Ze staan er Einar bij, de plaatselijke politieman, in een onderzoek naar een dode jongen. Hij wordt naakt aangetroffen op een voetbalveld. Beiden zaken zijn bizar en vergen wel wat onderzoek.

Stil als de sneeuw begon heel aardig met de dood van de man aan de waterkant en nadien ook de dood van de jonge Fathi op het voetbalveld. Intussen worstelt Jakob met de nakende dood van zijn moeder en moet hij zijn halfbroer Ola-André, die al wel wat verliezen gekend heeft de laatste tijd, wat in de gaten houden. Jakob besluit op Bodo te blijven en de dood van de onbekende man aan de waterkant te onderzoeken. Noora vertrekt met twee andere vrouwen uit het korps richting Lofoten om Fathi’s dood te onderzoeken. De hoofdstukken zijn geschreven vanuit verschillende personages, dus het is telkens wel een fijne afwisseling.

Waar ik van geschrokken was bij dit boek is dat ik na verloop van tijd de draad kwijt geraakt was. Namen en gebeurtenissen bleven niet echt hangen, ik was de draad af en toe echt volledig kwijt. Het hielp ook niet echt dat er teruggegrepen werd naar het eerste en tweede boek en de nasleep daarvan. Namen, plekken, acties,… die toen plaatsvonden, werden opnieuw opgerakeld. Ik wist er nog iets van, maar het is ook al enige tijd geleden dat ik die boeken las en tussendoor las ik ook nog verscheidene andere thrillers. Naar het einde toe ging het plots ook heel snel en zal het zeker nog gevolgen hebben in een volgende deel. Natuurlijk moet je als lezer dan wel nog meekunnen met de voorgaande acties… Dat had ik bij ‘stil als de sneeuw’ niet altijd, spijtig genoeg. Toch genoot ik van de schrijfstijl en was de spanning wel telkens ‘on point’. Ik geef het dan ook 3.5 sterren.