Een verhaal met twee gezichten

Mattias Edvardsson werkte als leraar Zweeds en psychologie en is tevens auteur. Hij debuteerde met Een heel gewoon gezin, dat verfilmd werd en te zien is op Netflix. In zijn boeken draait het vaak om gewone mensen die terechtkomen in moreel complexe situaties. Waar het stil is vormt het eerste deel in de serie rond Gunni Hildung. Zij wordt aan het Team Ernstige Delicten toegevoegd wanneer een zevenjarige jongen dood aangetroffen wordt in het bos. Het wordt al snel duidelijk dat er kwaad opzet in het spel is en enige tijd later wordt een schuldige gevonden. De zaak wordt als afgedaan beschouwd. Vijf jaar later wordt in dezelfde regio opnieuw een jongentje vermoord aangetroffen. Gunni kan de twee zaken niet los van elkaar zien en vreest dat de verkeerde persoon beschuldigd werd.

Waar het stil is, is geen alledaagse thriller met veel actie en bloederige scènes. Het verhaal begint in mei 1989 met de dood van de zevenjarige Robin. Het boek begint zeer afstandelijk en geeft vooral alledaagse feiten weer in een zeer ingetogen stijl. Een echte connectie met de personages maken is moeilijk voor de lezer. Deze zijn eerder oppervlakkig en worden niet tot matig beschreven. Het verhaal komt voornamelijk kil over en geeft vooral een opsomming van feiten. De schrijfstijl is ook niet altijd even vlot en soms wat saai. In het tweede deel van het boek is het vijf jaar later en bevindt de lezer zich in 1994. Dit deel lijkt precies door een andere auteur geschreven te zijn. Een meer volwassener persoon die wat spanning in het boek weet te brengen en die de lezer nieuwsgierig maakt. Het draait ook nog wel om de psychologische kant van de zaak, maar er wordt ook meer onderzoek gedaan en kleine cliffhangers aan het einde van een hoofdstuk laten de lezer heen en weer slingeren tussen meerdere verdachten.

Waar het stil is toont dus twee gezichten. Een eerste deel waar de lezer moet doorbijten, om uiteindelijk te belanden bij het tweede stuk dat een stuk spannender is. Het einde van het boek zit goed in elkaar en laat zeker ruimte voor een vervolg.
Deze recensie verscheen eerder op Vrouwenthrillers.nl