Recensie Lodestar

Waarschuwing: kan spoilers uit eerdere delen bevatten!

De cover van dit deel vind ik een van de onheilspellendste. We zien Sophie en haar vrienden Fitz en Tam. Ook zien we een figuur verhuld onder een donkere mantel. Op de mouw van zijn jas zien wij het gevreesde symbool van de Neverseen. Sophie en haar vrienden worden aangevallen! Maar waarom en hoe is dat zo gekomen?
Een mooi detail aan de covers vind ik dat je bij elke deel kan zien dat Sophie ietsjes ouder wordt. De illustrator heeft dit goed meegenomen in het creëren van de wederom gedetailleerde cover.

Sophie en haar vrienden mogen weer terug naar de Lost Cities. Je zou denken dat hun leven weer terugkeert naar wat het vroeger was, maar niks is minder waar. De Neverseen zijn volop actief en de dreiging is goed voelbaar vanaf het begin. Dan is er nog Keefe, die zich in een benarde situatie bevindt. Hij is er heilig van overtuigd dat wat hij doet het goede is, maar de auteur brengt je constant aan het twijfelen. Wie is er nog te vertrouwen?

De duistere trend, die in het vorige deel ontstaan is, zet door in dit deel en neemt naar mijn mening nog verder toe. De spanning grijpt je naar de keel als Sophie en de Black Swan proberen alle hints te ontrafelen om te proberen de Neverseen voor te zijn. Je voelt de frustratie van de personage en het drukkende gevoel dat het misschien niet snel genoeg gaat.

In dit deel merk je hoe volwassen Sophie is geworden door alle gebeurtenissen. Zij maakt nu zelf keuzes en komt met slimme plannen, waar de Black Swan nu wel voor openstaat. Het is fijn om te zien dat zij niet laat rond dirigeren door volwassenen en zelf veel initiatief neemt. Ook Keefe laat zien hoe hij is gegroeid, al twijfel je op sommige punten wel aan zijn intenties. We krijgen ook meer te zien van de personages die in het vorige deel geïntroduceerd zijn.

Ik dacht dat het einde van deel 4 wel het spannendste einde was wat we zouden krijgen in de serie, maar ik had het ontzettend mis. Lodestar eindigt met een cliffhanger waar je u tegen mag zeggen. Het hele einde houd je op het puntje van je stoel. Er gebeurt zoveel dat je wel moet blijven lezen. Ik had tegen mezelf gezegd dat ik de laatste 100 bladzijden niet in een keer zou uitlezen, een paar bladzijden en dan de rest later op de dag, maar toen ik eenmaal was begonnen kon ik niet meer stoppen. Ik ben blij dat ik de rest van reeks al heb staan, want deel 6 moet gewoon nu meteen gelezen worden!

Heel verrassend is het niet maar Lodestar krijgt weer 5/5 sterren van mij.