Lezersrecensie
Een absolute aanrader!
Als zijn vrouw Kira overlijdt bij een eenzijdig ongeval, blijft romancier Thomas Noorman achter met hun drie kinderen: de puberende Cleo (11), de vroegwijze Matilde (9) en de jonge Tommie (5). De twaalf jaar oude hond Zeus completeert het gezin. Te pas en, vooral, te onpas verschijnt Thomas’ zus Coby ten tonele.
“Kom nu maar weer terug, dacht hij. Ik heb geprobeerd deze nieuwe werkelijkheid onder ogen te zien, maar ik ben er niet in geslaagd en vermoed dat dat ook nooit zal gebeuren.”
Vaak spreekt Thomas in gedachten met zijn overleden vrouw, de slapende dichteres. Tommie probeert het zijn vader zoveel mogelijk naar de zin te maken en Matilde bekommert zich om haar broertje. Dagelijks bezoekt Cleo het graf van haar moeder, meestal ’s nachts. De afstand tussen haar en haar vader groeit. Die kloof verdiept zich als Thomas een relatie aangaat met de veel jongere juf van Tommie. Voor Thomas betekent het veel minder dan voor kleuterjuf Laureen, die hem snel als partner beschouwt, terwijl het voor Thomas veeleer een vlucht uit de realiteit is. Als de roddels over de twee opsteken en de kinderen er oren van krijgen, verbreekt hij de relatie, tot groot verdriet van Laureen. Bij het aanbreken van de zomervakantie koopt Thomas een oude camper en vertrekt hij met zijn kinderen en de hond naar de Spaanse Pyreneeën.
Het verhaal speelt in 1994. De hoofdstukken wisselen zich af in de bergen (de trip) en aan zee (thuis). Thomas steekt de ene na de andere sigaret op. Gedurende de reis neemt Cleo steeds openlijker afstand van Thomas, ook al is zij lief en zorgzaam voor haar zusje en broertje. De relatie verbetert allerminst als de bestemming eenmaal is bereikt. Toch vindt zij in een Spaans jeugdvriendje enig houvast en ontstaat er een prille liefde.
“ ‘Ik heb de hele tijd het gevoel dat er iets ergs gaat gebeuren,’ zei ze (EW: Matilde) met gesloten ogen. […] ‘Ik denk het écht. Ik voel gewoon dat er nog iets gaat komen. Het is niet dat ik er alleen maar bang voor ben.’ ”
Reken maar dat er iets staat te gebeuren. Zo krijgt dit tedere verhaal een onverwachte wending die het geheel nóg sterker maakt.
Lieke Kézér is een ster in het typeren van de kinderen. Het gedrag van Tommie, je ziet de duim in z’n mond al voor je: “ ’s Avonds las hij voor bij het afnemende licht. Tommie leunde tegen hem aan, zijn haren waren nat, zijn gezicht schoon.” Maar ook de middelste dochter: “Matilde hield zijn bord in de gaten. Ze keek of hij wel goed at. Ze vroeg hem iedere ochtend of hij wel goed geslapen had.” En natuurlijk Cleo: “ ‘Ik haat je, weet je dat,’ riep Cleo.” Tot slot de wanhopige vader die twijfelt over hoe hij het gezin bijeenhoudt. Zeer knap gedaan.
De verloren berg is een absolute aanrader!
“Kom nu maar weer terug, dacht hij. Ik heb geprobeerd deze nieuwe werkelijkheid onder ogen te zien, maar ik ben er niet in geslaagd en vermoed dat dat ook nooit zal gebeuren.”
Vaak spreekt Thomas in gedachten met zijn overleden vrouw, de slapende dichteres. Tommie probeert het zijn vader zoveel mogelijk naar de zin te maken en Matilde bekommert zich om haar broertje. Dagelijks bezoekt Cleo het graf van haar moeder, meestal ’s nachts. De afstand tussen haar en haar vader groeit. Die kloof verdiept zich als Thomas een relatie aangaat met de veel jongere juf van Tommie. Voor Thomas betekent het veel minder dan voor kleuterjuf Laureen, die hem snel als partner beschouwt, terwijl het voor Thomas veeleer een vlucht uit de realiteit is. Als de roddels over de twee opsteken en de kinderen er oren van krijgen, verbreekt hij de relatie, tot groot verdriet van Laureen. Bij het aanbreken van de zomervakantie koopt Thomas een oude camper en vertrekt hij met zijn kinderen en de hond naar de Spaanse Pyreneeën.
Het verhaal speelt in 1994. De hoofdstukken wisselen zich af in de bergen (de trip) en aan zee (thuis). Thomas steekt de ene na de andere sigaret op. Gedurende de reis neemt Cleo steeds openlijker afstand van Thomas, ook al is zij lief en zorgzaam voor haar zusje en broertje. De relatie verbetert allerminst als de bestemming eenmaal is bereikt. Toch vindt zij in een Spaans jeugdvriendje enig houvast en ontstaat er een prille liefde.
“ ‘Ik heb de hele tijd het gevoel dat er iets ergs gaat gebeuren,’ zei ze (EW: Matilde) met gesloten ogen. […] ‘Ik denk het écht. Ik voel gewoon dat er nog iets gaat komen. Het is niet dat ik er alleen maar bang voor ben.’ ”
Reken maar dat er iets staat te gebeuren. Zo krijgt dit tedere verhaal een onverwachte wending die het geheel nóg sterker maakt.
Lieke Kézér is een ster in het typeren van de kinderen. Het gedrag van Tommie, je ziet de duim in z’n mond al voor je: “ ’s Avonds las hij voor bij het afnemende licht. Tommie leunde tegen hem aan, zijn haren waren nat, zijn gezicht schoon.” Maar ook de middelste dochter: “Matilde hield zijn bord in de gaten. Ze keek of hij wel goed at. Ze vroeg hem iedere ochtend of hij wel goed geslapen had.” En natuurlijk Cleo: “ ‘Ik haat je, weet je dat,’ riep Cleo.” Tot slot de wanhopige vader die twijfelt over hoe hij het gezin bijeenhoudt. Zeer knap gedaan.
De verloren berg is een absolute aanrader!
1
Reageer op deze recensie
