Steun bij rouw om een ouder

Ik mocht 'Je bent jong en je rouwt wat' via Hebban lezen. Ik heb in februari dit jaar onverwacht mijn vader verloren. In mijn omgeving/vriendenkring ben ik de eerste die een ouder heeft verloren en ik merkte dat ik daardoor herkenning in gesprekken miste. Ik voelde me alleen staan in mijn rouw. Deze herkenning heb ik deels in 'Je bent jong en je rouwt wat' gevonden. Een eerlijk, persoonlijk verhaal dat rouw niet mooier maakt dan het is. Het heeft mij zeker een stukje geholpen in mijn rouwverwerking. Al moet ik zeggen dat ik van te voren op meer 'steun' en ' herkenning' had gehoopt. Ik denk dat dit, naast het feit dat rouw en verwerking voor iedereen anders is, deels ook te maken heeft met andere omstandigheden: de moeder van Lisanne had kanker en het was duidelijk dat ze zou overlijden. Lisanne kon zich dus tot op zekere hoogte daarop voorbereiden door bv een lijstje met vragen die ze nog wilde stellen, op te schrijven en afscheid nemen (niet dat je er ooit klaar voor bent om een dierbare te verliezen trouwens), terwijl mijn vader onverwacht overleed. Bij haar was het haar moeder, bij mij mijn vader. Ik ben enig kind, Lisanne vond ook steun bij haar broer. Dit alles neemt niet weg dat ik het een prachtig boek vond, waar ik zeker steun aan heb gehad en enige herkenning in het gevonden. Mijn man, die het boek ook heeft gelezen, zag trouwens wel erg veel overeenkomsten tussen mij en Lisanne. Wellicht was het nog wat vroeg voor mij om het boek te lezen en moet ik het later nog een keer herlezen.