Recensie De Pantheon getuige

Dit was 't eerste boek dat ik las op mijn Kindle. En of 't aan het boek lag of aan de Kindle weet ik niet, maar het las in elk geval heel lekker!

Inhoudelijk is dit helemaal mijn ding. De boeken van Hewson spelen zich meestal af in Rome, de plot draait om misdaden die opgelost worden door een terugkerend team en de hoofdpersonen vind ik altijd zeer levensecht. Zo ook in dit boek.

De beschrijvingen van de stad zijn zó goed (zonder teveel in detail te treden) dat ik me precies voor de geest kan halen waar 'ze' lopen, rijden, rennen, aan de espresso zitten. Dit verhaal was in zoverre bijzonder dat ik Rome wél ken bij flinke vorst, maar ik heb daar nog nooit sneeuw gezien. Door dit boek weet ik nu precies hoe dat er uit moet zien.
Het misdaadverhaal is soms wellicht wat ver gezocht, maar ik kan me gelukkig in geen enkele moordenaar verplaatsen, dus hoe raar is zoiets?
Wat me weer aangenaam trof was de levensechtheid van personages als Costa, Peroni, Falcone; en ik heb echt hardop gelachen om mijn favoriete patholoog-anatoom Teresa Lupo ('Wat komt u hier doen?' 'Oh, ik kom het gesprek stenograferen; zie je me niet krabbelen?'). Echte mensen met humor, verdriet, pijn in hun gote teen, angsten, al die dingen die jij en ik ook hebben.

Wat het af maakte was 't feit dat er best een paar verrassingen in zaten. Wie had gedacht dat bullebak Peroni zo goed met kinderen zou zijn dat een uit Irak gevlucht 12-jarig meisje alleen haar verhaal aan hem kwijt zou willen?

Goed verhaal, lekker leesvoer. In dit genre wat mij betreft alle duimen omhoog.