Recensie Het meisje met de negen vingers

Aardig boek over jonge vrouw die worstelt met haar identiteit. Haar hippie-achtige ouders zitten tijdens 't bewind van dictator Franco bij een ondergrondse verzetsbeweging. Ze kiezen ervoor hun dochters op te laten groeien zonder sprookjes, zonder tandenfee (in Spanje het muisje Perez) en zonder foto's - iets wat mij een zéér unheimisch gevoel geeft. Zaken die Laura maken tot wat ze is. Maar over wie ze is lijkt ze zelf eigenlijk geen idee te hebben.
Fabregas gebruikt allerlei methoden om dit voelbaar te maken. Wat mij betreft slaagt ze deels om de lezer dat zoekende gevoel te geven. Maar de van de hak op de tak springende verhaallijnen (in verschillende perspectieven) lezen af en toe wel vermoeiend. Aan de andere kant: de stukken uit Laura's leugen-schrift hebben wel iets magisch-realistisch, op zich leuk gedaan. Het geheel komt op mij net iets te rommelig over, maar 't is een debuut en dat kon ook stukken slechter. Zou 2,5 duimen willen geven, en omdat ik in een vrolijke bui ben rond ik af naar boven.