Recensie Elegant als een egel

Zwijgen is soms het enige passende na een boek te hebben gelezen. In het geval van Elegant als een egel is dat wat mij betreft inderdaad het geval. Wat een boek. Wat verrassend, wat mooi, wat pijnlijk, wat humoristisch, wat diep-menselijk. Wat prachtig.
Ik kan me verplaatsen in de reactie van Prowisorio hieronder: het taalgebruik komt in eerste instantie gekunsteld over. Maar degene van wie ik het boek cadeau kreeg waarschuwde me daar al voor en impliceerde ook al dat er een reden voor leek te zijn. Dat maakte dat ik nieuwsgierig genoeg was om door te lezen, en wat ben ik daar blij om! Ik had soms het gevoel dat ik naar een zich ontvouwend muziekstuk luisterde. Genoten heb ik van de kleine geneugten die Renée en Manuela zichzelf permitteerden, en de grotere geneugten die kwamen met de komst van Kakuro Ozu. En hoe Paloma belooft voortaan 'op jacht te gaan naar die momenten van het altijd in het nooit. De schoonheid in deze wereld.' Nog één citaat, en dan ga ik 'n potje zwijgen:

En dan, zoals tranen soms, wanneer zij rond, sterk en eendrachtig zijn, een lang, van tweedracht gezuiverd strand achter zich laten, zo veegt de regen in de zomer het roerloze stof weg en geeft de ziel der mensen iets als eindeloze adem.