Recensie De eenzaamheid van de priemgetallen

Had dit boek in twee dagen uit (terwijl ik weinig tijd had om te lezen). Dat zegt iets, maar niet alles. Wanneer een boek 'leest als een trein' is dat niet per definitie een pluspunt.
Ik vind de stijl die Giordano hanteert prettig. Hij is helder en consequent, wat het boek tot een stilistische eenheid maakt. Aan het consequent weglaten van de interpunctie in bepaalde constructies moest ik even wennen, maar daarna vond ik het iets verfrissends hebben. De opbouw is mooi, het schijnbaar weglaten van informatie om daarop later terug te komen werkt hier prima.
OK - nu de inhoud. Wat ik heb gelezen is een boek over de problemen die jongeren steeds vaker lijken tegen te komen bij het aangaan van intermenselijke relaties. Giordano illustreert die problematiek aan de hand van de levenslopen van Alice en Mattia. Zoals ik het ervoer ging het verhaal niet zozeer over hun persoon, als wel over wat ze heeft gevormd tot wie ze zijn geworden. De eenzaamheid vond ik pijnlijk voelbaar, en voor mij ging het boek daar ook over.
Wat ik veel terughoor over De eenzaamheid... is dat er onvoldoende diepgang in zit. Wat mij betreft is dat niet aan de orde. Ik zie genoeg van de personages om een beeld te vormen van wat er gaande is. En dat is nogal somber.
Maar helaas zíjn sommige levens nogal somber.
Ik vind dat Giordano juist met heel weinig woorden en informatie bepaalde bij-personges (Soledad, Fabio, Crozza) zeer menselijk en levensecht neerzet.
Het boek kent nogal wat losse eindjes. Maar die kent het Echte Leven ook. Hoe vaak lopen een voornemen of geniaal idee uit op helemaal niets? Bij mij met regelmaat. Dus dat de Nikon on-weggegeven onder de toonbank blijft liggen vind ik nogal realistisch, realistischer dan wanneer Crozza hem kraaiend aan Alice cadeau had gedaan.
Het eind van het boek schijnt ook een heet hangijzer te zijn. Maar ook dat probleem is mij ontgaan. Te snel gelezen?

Een goed boek, met plezier gelezen: vier duimen omhoog.