Recensie De vrouw die met vuur speelde

Spannend spannend spannend, dit tweede deel van de Milennium-triologie. Krachtige misdaadroman over de beslommeringen van Lisbeth Salander en Mikael Blomkvist. Of gaat het over Astrid Lindgrens romanpersonages Pippi Langkous en Kalle Blomkvist die groot en wellicht ook volwassen zijn geworden? Salander heeft haar rode vechten afgekipt en d'r haar zwart geverfd, maar draagt nog steeds rokjes met daaronder gestreepte kousen en grote schoenen. De band met haar roversvader is sterk verslechterd, maar ze geeft nog steeds grote bullebakken klop, heeft immer nog een onuitputtelijke tas met geld en 'n veel te groot en duur huis waarin ze verzuipt. Ik zie er wel een hommage aan Lindgren in (die zeer verdiend is).
In Larssons boeken gebeurt veel en weinig. De personages worden vrijwel allemaal grondig geïntroduceerd, ook als het bij wijze van spreken de buurman of de schoonmaker betreft. Aan de ene kant kan dat op den duur irriteren ('ik hoef toch niet te weten wat voor opleiding de buurman heeft genoten...') maar mij bekoort het alleen maar. Het maakt alle personages, belangrijk of minder belangrijk, individuen van vleesch en bloed. Met vervelende en minder vervelende kanten, maar allemaal menselijk (OK - bijna allemaal; Niedermann komt volgens mij van een andere planeet). Dat kost pagina's, en inderdaad: je kan 't eruit snijden (lees vaak in reacties dat het wel in wat minder pagina's had gekund) maar ik ben blij dat 't er allemaal zwart op wit staat. Een boek hoeft niet snel te lezen, 'als een trein' vind ik lang niet altijd een positieve eigenschap voor een boek. Dat ik 't nauwelijks kon wegleggen - dát zegt voor mij genoeg.
Hoe eenzaam kan een mens zijn? Ik denk dat Lisbeth Salander een van de allenigste mensen is waarover ik de afgelopen jaren las. Haar beste en eigenlijk enige vriendin Mimmi is volledig afgerost omdat ze woont op 't adres waar Lisbeth eigenlijk staat ingeschreven, en haar schuldgevoel daarover is enorm. 'Ze was zó ongelukkig dat ze tranen in haar ogen kreeg. Maar Lisbeth Salander huilde nooit. Ze veegde de tranen weg.' Ach meisje...
Snel naar deel 3!