Recensie Het tulpenvirus

Jammer, mislukt: Het Tulpenvirus. Niet mijn boek helaas.

Hoe verder ik kwam in de debuutroman van Danielle Hermans, des te minder het boek me kon bekoren. 't Begon best veelbelovend: een aardige vertelvorm waarbij twee tijdslijnen naast elkaar worden opgevoerd, een contemporaine en eentje spelend in de 17e eeuw. Die moeten bij elkaar gaan komen, maar waar? Slim geschreven dacht ik, want alleen al daarom wil je verder lezen. Helemaal in de vaart der thrillervolkeren meerennend worden in beide verhalen vrij snel al moorden gepleegd met veel bloed, spetters en geweld. De hoofdstukken zijn kort, dat geeft een sensatie van snelheid. Hermans springt heen en weer tussen Londen, Amsterdam, Den Haag - ook een techniek die in eerste instantie aantrekkelijk werkt. Maar wat mij betreft leidt het allemaal tot vrij weinig. Nog meer moorden, veel rekwisieten die ik niet begreep (een zilveren gesp met een onzichtbaar compartiment waarin een bloembol past? ). Ik ben nogal visueel ingesteld en geniet altijd erg van boeken waarbij ik veel 'beeld' zie. Maar bij Het Tulpenvirus verdween na verloop van tijd al 't beeld in een mistige soep, waar het afgeraffelde einde (boem beng pats klaar) onvoldoende helderheid bracht. Personages gedragen zich onnatuurlijk, inconsequent (ach dat doen veel echte mensen ook) en irritant. Terwijl het er in potentie allemaal wél inzat, ook de mogelijkheid personages een ontwikkeling te laten doormaken.

Jammer, vooral omdat het best veelbelovend begon. Twee duimpjes (omdat 't een debuut is) is echt de max.