Recensie Het verloren symbool

Nou, dat viel dus niets mee.
Het Verloren Symbool las weliswaar net zo makkelijk weg als de eerste vier Browns, maar inhoudelijk stelde hij me teleur. Naast 't feit dat de vaste ingrediënten wat mij betreft te weinig ondersteuning kregen van nieuwe onderwerpen (zoals dat bij de eerdere boeken wel 't geval was) ging de schrijfstijl me in de loop van het boek ronduit irriteren. Nog nooit heb ik personages zó vaak moeten horen grinniken of grijnzen (ondanks dat bijvoorbeeld in het afgelopen etmaal je hand niet zachtzinnig is geamputeerd). Jammer dat Brown (of de vertalers) geen synoniemenwoordenboek hebben gebruikt om wat taalvariatie aan te brengen. Had Robert, Katherine of Peter maar een keer later giechelen, of schateren, of grappen, weet ik veel. Varieer 'n beetje! Op veel meer vlakken trouwens, dit grinnikgrijnzen is maar 'n voorbeeld.
Trouwens: de vrolijkheid om het redden van de eigen huid was mij veel te groot vanuit de invalshoek van alle (dierbare) doden van die dag, zoals een (in-slechte) zoon en een vriendin/persoonlijke assistente. Over de slachtoffers hoor je überhaupt niets meer, die doen er niet meer toe. En wat ook te vaak gebeurde: we hebben haast, maar tóch ga ik jou (die aan mijn kant meevecht) zelf de oplossing op dit raadseltje laten bedenken, voor de sport... Opzouten, zég 't gewoon en werk door! De wereld staat op 't punt af te glijden in een afschuwelijke apoclyps! Oh nee - apotheose! Of toch...

Ik geef maar twee duimpjes. Misschien erg karig, maar ik heb mee laten wegen dat het Dan's eigen schuld is dat mijn verwachtingen zo hoog gespannen waren. Van grote hoogte kan je diep vallen.