Recensie Laura

Gisteren ontvangen en meteen maar even gelezen: Laura van Elia Barceló.
Dat snelle lezen was makkelijk omdat 't een klein boekje betreft: een novelle van 80 pagina's.

Het gegeven is aardig: een man graaft in zijn eigen hem onbekende verleden nadat zijn vader door een ongeluk in coma is geraakt.
Het verrassendst aan het boek is 't eind (hoewel ik al aardig in die richting zat te speuren). Echter: wat er vóór dat einde gebeurt zou spannend moeten zijn (denk ik), maar komt op mij niet zo over. Ik dacht regelmatig 'Gut, zou je dat nou wel doen?' en 'Hmmmm, bedenkelijk...'. Barceló probeert de spanning wel op te voeren, maar slaagt daarin wat mij betreft niet echt. De trucendoos die er voor open moet vind ik spijtig.

De karakters vond ik ook niet zo 'levensecht, ja zelfs innemend' zoals een citaat uit 't NRC op de cover belooft. Ik vond ze eigenlijk nogal onhandig en doorzichtig, wat hun innemendheid niet ten goede kwam. Tot slot kan de stijl en 't taalgebruik van Barceló me niet grijpen zoals dat anderen wel schijnt te doen. Kwestie van smaak.

Ondanks dat dit niet in mijn straatje is op zich geen onaardig boekje; de uitvoering is mooi, en door de harde kaft en briefkaart-afmeting leent het zich uitstekend om per post cadeau te doen - iets voor de komende decebermaand?