Recensie Verzamelde gedichten

Het is tragisch als iemand sterft. En we zijn het erover eens dat het bijzonder tragisch is wanneer iemand jong overlijdt, zeg op 25-jarige leeftijd. Als ik de enorme hoeveelheid gedichten zie die Hans Lodeizen in zijn korte leven heeft geschreven vraag ik me echt af wat hij geproduceerd zou hebben als hij niet zo jong zou zijn overleden. En dan: in hoeverre zou hij nog zijn gegroeid als hij meer tijd, meer jaren had gehad? Hoever kan je überhaupt groeien als je al zulke prachtige poëzie schrijft op deze jonge leeftijd? De gedichten van Lodeizen zijn ontroerend, pakkend, melancholisch, ze raken je - niet met een moker, maar als een zucht zomerwind. Die je een half jaar later midden in de winter ineens nog op je wang voelt. Wat mij betreft is het héél erg tragisch dat een zo prachtig schrijvende poëet ons op zo'n jonge leeftijd is ontvallen. En ik raad iedereen die (op zijn tijd) graag poëzie leest zijn bundel aan.

als ik nu ga zal het zachter
zijn, in de wind, in de huizen
zal het hart zachter proeven aan
de zonnebloemen en aan de lange
stem die uit de kamer hangt
in de tuin vol nachtegaalgezang