Wat een chaotische, maar toch verslavende leeservaring!

In haar debuutroman zet Sarah Harman een hoofdpersoon neer die je óf grappig vindt, óf bloedirritant: Florence Grimes, een alleenstaande moeder met een verleden als zangeres in een
halfbekende meidengroep. Nu leeft ze vooral op impulsen: drinken, foute keuzes en nachtelijke
avonturen. Een rolmodel als moeder? Zeker niet. Maar wanneer haar tienjarige zoon Dylan wordt gezien als verdachte bij de verdwijning van klasgenoot Alfie, laat ze zien dat ze alles voor hem overheeft.

Het verhaal leest vlot, zit vol gekkigheid en roddelende schoolpleinmoeders. Soms is het zo absurd dat je je afvraagt of je dit serieus moet nemen, maar juist dat maakt het luchtig en onderhoudend. Het is een mix van thriller, satire op moederschap en een roman over een vrouw die weigert te passen in een hokje. Het contrast tussen Florence en de keurige Britse schoolmoeders is scherp neergezet.

Sterke punten: het hoge tempo, de scherpe (soms hilarische) observaties en de spanning rondom
Alfies verdwijning. Verdwijnt Alfie voorgoed? Is Dylan echt onschuldig?

Minpunten: Florence is zo onsympathiek dat het lastig is om met haar mee te leven. Soms wil je haar gewoon een schop onder haar kont geven. Het boek had wel wat korter gekund. Er zitten wat losse lijntjes en zijpaden in die niet veel toevoegen. Niet iedereen zal de humor waarderen.
Het is droog, bijtend en vaak op het randje.

Alles bij elkaar is dit een rommelige maar vermakelijke debuutroman. Het is geen thriller die je de stuipen op het lijf jaagt, maar eerder een mix van een soap, mysterie en zwarte komedie met een hoofdpersoon die je niet snel vergeet. Dit is een boek wat of perfect bij je smaak valt, of je eindeloos frustreert, maar saai wordt het nooit.