Jenny Colgan, altijd een goed idee!

Dit heb ik deels gelezen zowel geluisterd als luisterboek.
Jenny Colgan neemt je mee in haar charmante wereld vol Schotse chaos, breinaalden en thee.
Zodra je het openslaat, voelt het alsof iemand een plaid over je heen legt en zegt: “Hier, een mok thee. Buiten waait de wind, maar binnen is het warm.“

We keren terug naar de ruige maar hartverwarmende Schotse eilanden, waar Colgan opnieuw laat zien waarom ze de koningin is van het knusse dorpsleven. Dit keer draait alles rond Gertie MacIntyre, dertig jaar, verlegen, wonend bij haar moeder en grootmoeder, en meesteres in het breien van truien én ongemakkelijke stiltes.

Wanneer Gertie haar veilige baan in de supermarkt inruilt voor werk bij een klein eilandvliegtuigje, verandert haar leven. Van schuwe eilandmeisje tot iemand die haar eigen avontuur aandurft: Onder een roze hemel laat zien dat het nooit te laat is om je vleugels uit te slaan.

Wat Colgan zo goed doet, is het tonen van de kracht van gemeenschap. De vrouwen van de breiclub met hun eindeloze geroddel en gouden harten, de leraar die zijn leerlingen meer leert dan schoolboeken ooit zouden kunnen, en Gertie zelf, die ontdekt dat dapper zijn niet betekent dat je geen angst voelt, maar dat je doorzet, ook als je twijfelt.

Oké, eerlijk is eerlijk: het begin had wat vlotter gemogen. De eerste hoofdstukken kabbelden rustig voort, maar zodra het verhaal ritme vindt, lezen de pagina’s als steken in een patroon: soepel, vertrouwd en plotseling verrassend spannend. De reddingsscène aan het einde is verrassend spannend en geeft het boek precies die pit die het nodig heeft.

Kortom: Dit boek voelt als een kop thee op een natte dag, troostend en hartverwarmend. Of je nu zelf breidt of niet, dit boek weeft zich soepel voort.