Wat een nachtmerrieachtig sterk boek!

The caller is opnieuw een bewijs dat Chris Carter de ongekroonde koning van de ultra-donkere thrillers is. Vanaf de eerste pagina word je meegesleurd in een sadistische spel een video-oproep, twee vragen, het leven van een geliefde dat letterlijk aan een antwoord hangt. Het concept alleen al grijpt je direct naar de keel, en Carter voert het uit in zijn kenmerkende stijl, snel, rauw en bruut, zonder omwegen.

Detective Robert Hunter en zijn trouwe partner Garcia vormen opnieuw het slimme, doortastende duo dat de puzzel moet oplossen. Hun dynamiek voelt vertrouwd en scherp, maar Carter weet er altijd iets nieuws in te brengen, waardoor het nooit routineus wordt. De introductie van ‘Mr J’, die zijn eigen jacht op de moordenaar opent, gaf dit deel bovendien een frisse, intrigerende wending.

Wat Carter briljant doet, is balanceren op de grens tussen page-turner en pure horror. De moorden zijn buitengewoon grafisch en soms té plastisch beschreven, dit is beslist geen boek voor tere zielen. Toch gaat het niet alleen om het geweld: Carter laat zien hoe moderne technologie en onze obsessie met social media ijzingwekkend goed kunnen worden ingezet door iemand met duistere motieven. Hij legt bloot hoe kwetsbaar mensen zijn in een tijd waarin we bijna alles vrijwillig delen.

Hier vond ik wel dat je als lezer nauwelijks de kans had om zelf mee te speuren. De onthulling voelt eerder aan als een explosieve ontknoping dan als een zorgvuldig opgebouwde ontdekking.

Maar eerlijk? Ondanks dit minpuntje had ik moeite om het boek weg te leggen. De spanning zit strak verweven in korte hoofdstukken zodat deze voorbij vliegen. Je leest telkens “nog één bladzijde” en voor je het weet is de nacht voorbij.

De Caller is alles wat je verwacht van een Carter-boek. Een keiharde pageturner voor wie tegen een stootje kan (met een intelligent randje).