Wat een prachtig en meeslepend boek was dit!

Vanaf de eerste pagina voelde ik me volledig meegezogen in het leven van Grace. Samen met haar dochter Olivia breekt ze eindelijk los uit een huwelijk dat haar vrijheid opeiste en haar identiteit langzaam heeft uitgewist.
Het symbool van haar nieuwe leven? Een oude ijzeren sleutel met het blauwe lintje, ooit gekregen van haar grootmoeder Caitlin. Pas nu blijkt hoeveel kracht en hoop er in dat kleine geschenk besloten lag.

Toen Grace met Olivia aankwam in Roone Bay, zag ik het zo voor me: een schilderachtig kustplaatsje waar de zee onstuimig en eindeloos is, en waar elke muur en ruïne verhalen fluistert. De cottage die ze er aantreft is een bouwvallig wrak, maar tegelijkertijd een spiegel van haarzelf, beschadigd, maar met alle mogelijkheden om opnieuw opgebouwd te worden. De ontmoeting met Sean, de timmerman die haar helpt het huis weer op te bouwen, is zowel praktisch als symbolisch. Terwijl hij haar letterlijk helpt balken en stenen recht te zetten, helpt hij ook haar kracht en verlangen opnieuw wakker te maken.

Wat dit boek voor mij extra bijzonder maakt, is dat het meer biedt dan een voorspelbaar liefdesverhaal. Door Grace’ werk bij de oude Noel krijg je een inkijkje in de geschiedenis van het dorp, de strijd van vroegere generaties en het onbreekbare karakter van mensen. Die verweving van verleden en heden geeft het verhaal zoveel diepgang en warmte.

En dan Ierland zelf… wat een decor! De sfeer van Ierland is werkelijk prachtig beschreven, de ruige kust, het veranderlijke weer, de warme gemeenschap, maar ook de schaduwen van een klein dorp. Voor wie ooit zelf in Ierland is geweest, zal dit boek herinneringen oproepen, en voor wie er nog nooit geweest is: de bladzijden voelen als een ticket naar het groene eiland.