Er zijn van die boeken waarbij je na één pagina al weet: een boek met een supergoed idee, maar helaas te veel hooi op zijn vork neemt.

🌹Dit is precies zo’n boek, een rollercoaster die sprookjes, crime én horror in de blender gooit.
De basis is origineel en veelbelovend: een ontvoerde schrijfster moet moorden neerschrijven die later echt gebeuren, allemaal geïnspireerd op de duistere kantjes van Grimm-sprookjes…om zelf in leven te blijven.
Dat klonk voor mij als een dikke plus. Dit is geen doorsnee Disney-verhaal.

🌹Toch merk je al snel dat dit verhaal een bijzonder pad kiest. Het verhaal ontvouwt zich op onvoorspelbare manieren. De grens tussen werkelijkheid en fantasie vervaagt, waardoor je je
opeens in een sprookjesbos waant waar niet alles is wat het lijkt. Benedict speelt slim met meerdere lagen: verhalen in verhalen, klassieke sprookjesthema’s in een modern jasje, en een knipoog naar het schrijverschap zelf. De sfeer is intens en mysterieus, en soms zelf poëtisch.

🌹Niet alles verloopt vanzelfsprekend. Naarmate het verhaal vordert, stapelen verrassingen en
paranormale wendingen zich op, en wordt het plot soms wat chaotisch. Het tempo ligt hoog door de korte hoofdstukken, maar het voelt af en toe als een puzzel waarvan je het overzicht verliest.
Ook de ontknoping vraagt om je volle aandacht. Misschien draagt dat juist bij aan het sprookjesgevoel: deze roman houdt alle geheimen liever voor zichzelf.

🌹Wat deze roman uniek maakt? Dit is geen klassieke thriller, maar een gelaagde, experimentele leeservaring die je uitdaagt om je eigen grenzen van fictie op te zoeken.
Tegen het einde voelde ik me net zo verdwaald als de personages: het plot werd complex en vroeg om maximale concentratie (hoeveel lagen waren er nu eigenlijk?)

🌹Kortom: Laat je meevoeren door Benedicts rijke verbeelding, trek je kapje diep over je hoofd en
volg de broodkruimels… want niets is wat het lijkt.