Een boek dat begint als iets bekends maar eindigt als iets waar je helemaal in verdwijnt.

Dit boek voelde in het begin een beetje standaard. Je kent het wel: een mysterieus meisje, een knappe rijke jongen, en een elite school vol drama.
Eerlijk? Ik dacht eerst: oké, dit heb ik al eens gelezen. Maar toen gebeurde er iets…ik kon het niet meer neerleggen. Voor ik het wist: I WAS HOOKED!

De start is wat traag, maar zodra het verhaal op gang komt, wordt het steeds verslavender.
Er zijn geheimen, spanning en ja, zelfs een stalker die alles nét dat tikkeltje enger maakt. Sommige dingen zag ik aankomen, maar de onverwachte wendingen trokken me er direct weer in. Naar het einde toe zat ik echt op het randje van mijn stoel.

Ophelia is ezo’n hoofdpersoon die tegelijk breekbaar en fel is. Ze twijfelt, ze maakt fouten, maar ze blijft vechten. Alex daarentegen is de klassieke “stoere jongen met een zacht hart”, en ja…what not to love?!
Hun dynamiek is alles: plagerig, gespannen, soms frusterend, maar altijd vol chemie.

De sfeer van het boek is duister en mysterieus, met kastelen in de mist, eindeloze regenbuien en dat typische donkere-academiagevoel. Je ruikt bijna het vochtige steen en hoort het echoën van voetstappen in oude gangen.

En dat einde…echt niet oké. Een gemene cliffhanger die je doet wensen dat het volgende boek al gisteren was uitgekomen.