Valgaeren een meesterverteller, mooi taalgebruik en heerlijke cynische humor.

K.R. Valgaeren – Bloedlijn

Voor Kort Geding van Thrillerlezers mocht ik het boek Bloedlijn van Kevin Valgaeren lezen. Bloedlijn is het vervolg op het reeds eerder gelezen De ziener, die we ook als leesclubboek hebben gelezen. Net als De Ziener is ook Bloedlijn een herziene uitgave.

Mijn leeservaring:
Waar we in de Ziener lezen over David Mayfair, de ziener lezen we in Bloedlijn het verhaal van David Mayfair, de vampier. David is wanhopig op zoek is naar zijn jeugdliefde Sterre Schermers, omdat hij ervan is overtuigd dat Valeth, zijn maker, achter haar aan zit. Door middel van verschillende dagboekfragmenten geschreven vanuit verschillende personages, die zich zowel in het heden als in het verleden afspelen krijgen we langzaam een inzicht in wat er in het verleden is gebeurd en wat dit met het heden te maken heeft.
Wat mij direct weer opvalt is de mooie schrijfstijl van Valgaeren. Prachtige zinnen en een heerlijke beeldende schrijfstijl maken dat ik me al lezende onderdeel van het verhaal voel. Hoewel ik nog nooit in Turnhout ben geweest, heb ik het gevoel alsof ik elke plek die omschreven wordt herken. Het boek wordt opgedeeld in drie delen en in ieder deel wordt een klein stukje van de sluier opgelicht. Het maakt me intens nieuwsgierig naar het einde, al heb ik ondertussen zelf zo mijn ideeën. De opbouw van het verhaal is wat mij betreft precies goed, niet te snel, maar zeker ook niet te traag. De uiteindelijke ontknoping kwam voor mij niet geheel onverwacht, doch bleef boeiend. Wat ik begrijp uit het dankwoord is dat Kevin het boek aanvankelijk met een open einde heeft geschreven, maar dat hij hier veel kritiek op heeft gekregen, waardoor in de herziene versie is gekozen voor een gesloten eind. Het eind is prima, maar ik vraag mezelf af of ik, die juist houdt van een open eind met daarmee de mogelijkheid om zelf te fantaseren over dit einde, liever toch het open einde had willen behouden. Het blijft altijd lastig, beide hebben voor- en tegenstanders

Mijn eindoordeel:
Ook deze keer heb ik weer enorm genoten van dit boek. Kevin is en blijft een meesterverteller met oog voor mooi taalgebruik en heerlijke cynische humor en dan heb je mij al snel ingepakt. Ook dit boek heeft mij weer veel mooie leesuurtjes gegeven. Het eerste deel blies mij van de sokken, dat had ik dit deel ietsje minder. Daarom krijgt Bloedlijn van Kevin Valgaeren van mij 4 kraaien.