Een boek dat je niet los laat.

Het bloed van de zwaan – Hugo Luijten

Voor de leesclub boekvonnis van Thrillerlezers mochten wij het boek Het bloed van de zwaan van Hugo Luijten lezen. Eerder las ik de 2 Undercover boeken en deze kon ik erg waarderen, dus natuurlijk riep ik direct ja toen we dit nieuwe boek voor de releasedatum vooruit mochten lezen.

Met Het bloed van de zwaan is Hugo Luijten een nieuwe weg ingeslagen. Het is het eerste deel van een nieuwe serie waarin seriemoordenaars uit de geschiedenis centraal zullen staan. In dit eerste deel krijgen we een inkijkje in het leven van Peter Kürten. Peter Kürten werd ook wel "de vampier van Düsseldorf" genoemd.

De cover:
De cover spreekt mij enorm aan en straalt voor mij duisternis uit. Het zwart – rood symboliseert voor mij duister en bloed. De ouderwetse schaar, wat zegt deze over het boek? Ik kijk er naar uit om dit te ontdekken.

Het verhaal:
Het boek speelt zich af eind jaren 20, begin jaren 30 in Düsseldorf. Een seriemoordenaar houdt de bevolking en de politie van Düsseldorf in zijn greep en dankzij de beklemmende, filmische schrijfstijl van Hugo Luijten houdt het mij vanaf het lezen van de eerste bladzijden ook flink bezig.
Het verhaal wordt vanuit verschillende perspectieven verteld, maar vooral vanuit het perspectief van de moordenaar en het perspectief van Commissaris Richard Meisters. Zo lezen we welke emoties er spelen bij de moordenaar, maar ook de uitwerking die de moorden hebben op Meisters. We volgen Meisters die samen met zijn collega hoofdinspecteur Kaspar Piszko (Piaszkowski) op de zaak gezet worden en hoe zij zich staande weten te houden onder de beknellende leiding van hun meerdere Hoofdcommissaris Momberg. Momberg, niet de meest integere persoon wekt de nodige afkeer bij mij op. Hij duldt geen tegenspraak, gedraagt zich ronduit racistisch en megalomaan en is ervan overtuigd dat de moorden gepleegd zijn door meerdere personen. Meisters blijft er echter van overtuigd dat ondanks dat de moorden een verschillende modus operandi hebben, dit het werk is van één en dezelfde persoon en ondanks dat Momberg hem op alle mogelijke manieren dwars blijft zitten, dictator als hij is, wijkt hij hiervan niet af.
Zet dit alles af tegen de achtergrond van een vooroorlogs Duitsland waarin het Nationaalsocialisme (Nazisme) in opkomst is en de haat tegen minderheden floreert. Stuk voor stuk dingen die garant kunnen staan voor een goed verhaal. Wat misschien nog wel des te schokkender is, is dat dit alles dus deels gebaseerd is op waargebeurde feiten. In het nawoord legt Hugo Luijten die naast schrijver ook historicus is uit hoe hij onderzoek heeft gedaan, wat gebaseerd is op de waarheid en waar hij de vrije hand heeft genomen om er zijn eigen draai aan te geven. En wat voor een draai. De heftigheid van de moorden heeft mij tijdens het lezen meermaals flink laten gruwelen ondanks dat ik best wel veel kan hebben. Na het lezen van de laatste bladzijde heeft het verhaal tijd nodig om even te bezinken en het heeft best nog wel even in mijn hoofd doorgespeeld.

Mijn leeservaring:
Hugo heeft een fijne schrijfstijl. De korte hoofdstukken lezen makkelijk weg. Door de beeldende manier van schrijven, komen de hoofdstukken behoorlijk bij mij binnen. Dit boek is zeker niet weggelegd voor de tere ziel. Voor Kürsten maakt het niet uit wie het is of wat hij doet. Van verkrachtingen tot pyromanie, tot de meest gruwelijke moord.
Wat ik zeker nog wil benoemen is de heerlijke dosis cynische humor die Hugo ondanks het best wel heftige thema heeft gebruikt. Het geeft, voor zover dat mogelijk is, een beetje balans aan het best wel beladen thema. Gaandeweg het verhaal komen de personages steeds meer tot leven. Ik vind het erg lastig om het boek weg te leggen en ben continu benieuwd hoe het verder gaat. Het boek kruipt onder mijn huid, laat me gruwelen en er komen verschillende emoties bij mij boven. Weerzin, verdriet, boosheid tot gek genoeg soms zelfs en beetje empathie en medelijden. Ik was al gecharmeerd van de schrijfstijl van Hugo Luijten maar wat mij betreft heeft hij zich met dit boek nog meer overtroffen. Ik ben dan ook enorm content dat dit pas het eerste boek van een nieuwe serie is en ik verheug me nu al op het volgende deel. Benieuwd met welke seriemoordenaar ik dan mag kennismaken.
Het bloed van de zwaan van Hugo Luijten krijgt van mij 5 dik verdiende kraaien.