Van opschrijfboekje tot volwaardige roman

Een wat beduimeld, vaal roze, opschrijfboekje met een titel under construction, nog in potlood en half uitgegumd. Zo ziet het nieuwe werkje van Jente Posthuma er op het eerste gezicht uit. En dit uiterlijk vond je ook terug in de opbouw van het boek. Hele korte hoofdstukjes, tot soms 5 of 6 regels. Het verhaal wordt verteld door de vrouwelijke helft van een twee-eiige tweeling, de naamloze Twee. Het is een niet chronologisch verteld relaas van een zoekende. Kort samengevat, je wordt geboren als jongste van een tweeling. Je hebt de gebruikelijke zeer nauwe band met je eerstgeboren broer tot er uiteindelijk een veel minder nauwe band is dan je zelf altijd gedacht of gewenst had. En deze steeds minder hechte band wordt dan ook nog zeer ruw verstoord door een zelfgekozen dood. Ja, dan ga je twijfelen, dan ga je zoeken naar waar ging het mis, wat kun je jezelf verwijten. Deze zoektocht naar duiding is opgezet via het vrij associëren, je zet elke gedachte die in je opkomt op papier, je probeert zaken in grotere verbanden te zien. En soms wordt daar wel erg in doorgedraafd, de verhalen over de Twin-towers, de Holocaust, de praktijken van Mengele, kortom, het ‘grote gebaar’ wordt niet geschuwd. Maar juist deze vrije associatie geeft het boek de meerwaarde. De manier van registreren geeft een uiterst geloofwaardig beeld van een zoekende geest.
Het is even wennen zo’n gefragmenteerd verslag van een zoektocht naar eigen waarde, maar voor mij heeft het gewerkt. Een vier-sterrer.