DE vluchteling bestaat niet. Parijs 1940

Pierre Lemaitre grossiert in pareltjes van plotkunst. Als scenarioschrijver voor film en TV weet hij een verhaal beeldend en vanuit uitermate originele invalshoeken neer te zetten. Hij is vooral bekend geworden met de serie over Commissaris Verhoeven, met z’n 1.40 mtr. de kleinste speurder in de misdaad literatuur.
Daarnaast heeft hij naam gemaakt met zijn trilogie over Frankrijk tijdens het interbellum, waarbij het eerste deel bekroond is met de Prix Goncourt 2013.
Ons derde deel speelt aan het begin van WO2, de Duitsers vallen Frankrijk binnen. En het boek beschrijft verschillende facetten van deze inval. Wat doet dit met mensen? Op de individuele mens, maar ook het groepsgedrag. Het boek is opgebouwd aan de hand van verschillende personen. Per hoofdstuk switschen we tussen deze verhaallijnen. Langzaam toewerkernd naar het moment dat al deze lijntjes samenkomen. We volgen Louise en Jules. Zij met een nooit vervulde kinderwens en een traumatiserend voorval in een hotelkamer. Hij met een onvervulde liefde. Beide volgen we, Parijs ontvluchtend en middels oude brieven meer te weten komend over oude familiebanden. Daarnaast volgen we 2 vrienden, tegen heug en meug, Raoul en Gabriel al deserterend uit het ontbindende Franse leger. En een soort kameleon, Desiree, die in zeer veel verschillende rollen een en ander blootlegt over het geloof van mensen in tijden van nood. Eerst als persvoorlichter van een zich terugtrekkend leger, met gemanipuleerd nieuws om de gemoederen van het thuisfront tot bedaren te brengen. Daarna in een geheel andere rol, als geestelijke, de rol van de Grote Trooster, de man die hoop en optimisme uitstraalt, vertaald naar steenkolenLatijn. Echter alles vanuit een groot eigenbelang, Opportunist zoals een Opportunist bedoeld is.
De schrijfstijl van Lemaitre is over het algemeen luchtig, maar de beschreven vlucht en oorlogssituaties niet minder gruwelijk. Helaas ontbreekt in dit laatste deel van het trio de geniale plot, die zijn beide voorgangers zo meesterlijk maakten, maar wel ruim voldoende om met 4 sterren bekroond te worden.