Een aangrijpende, mooie en hartverwamende roman vol hoop

Wauw wat een mooi, hartverwarmend maar ook hartverscheurend verhaal. Ik wist niks af van de Lepra kolonie in Carville, USA en ik heb dan ook meteen van alles opgezocht. De personages zijn fictief maar hun omstandigheden zijn gebaseerd op historische feiten.
Mirieille is een perfect gekozen hoofdpersonage, ze is getrouwd met een acteur en woont in Hollywood in de jaren 20. Per toeval ontdekt de dokter dat ze lepra heeft en ze denkt dat ze naar een luxe kuuroord gaat maar niks is minder waar. In Carville zitten mensen van alle lagen van de bevolking, ze wonen en werken daar en ondergaan behandelingen afgesloten van de rest van de wereld. De zusters die daar als verpleegkundigen werken zijn erg strikt. De wanhoop van Mirieille is voelbaar voor de lezer maar er is ook hoop, vriendschap en zelfs liefde in Carville. Er wordt voor elkaar gezorgd want ze zitten allemaal in hetzelfde schuitje, waar ze ook vandaan komen. Het is aangrijpend omdat er ook kinderen verblijven, geïsoleerd van familie en de buitenwereld. Wat een verhaal...dit zal je vanaf de eerste bladzijde meeslepen en niet loslaten tot de laatste bladzijde!

"‘Het licht van gevallen sterren’ van Amanda Skenandore vertelt het verhaal van socialite Mirielle West, die als de echtgenote van een bekende acteur gewend is aan een leven vol glitter en glamour. Wanneer er lepra bij haar wordt geconstateerd, moet ze van de ene op de andere dag haar welgestelde leventje verruilen voor een verblijf in Carville, een leprakolonie ver weg van de bewoonde wereld.
Terwijl Mireille eerst nog hoopt dat haar verbanning van tijdelijke aard is, komt ze er al snel achter dat ze eerder een gevangene is dan een patiënt en dat er geen simpele genezing voor haar ziekte bestaat. Om haar verblijf in dit verre oord vol te houden, zal Mirielle haar verwachtingen drastisch moeten bijstellen en bouwen aan een nieuwe gemeenschap met de mensen om zich heen."

Amanda Skenandore is verpleegkundige en die kennis en medische achtergrond gecombineerd met veel research zorgt voor een levensecht verhaal met kleurrijke personages. Het is mooi om te lezen over het dagelijkse leven in Carville, hoe de mensen toch in staat zijn om plezier te halen uit kleine dingen en voor elkaar zorgen. Deze ziekte neemt ook levens en omdat de personages zo in je hart zitten is dat emotioneel en raakt het je diep. De buitenwereld is niet tolerant en deze mensen zijn op zichzelf aangewezen.
"Het hoge hek van prikkeldraad glinsterde in de verte. Voor de eersre keer leek het haar alsof dat hek hen niet alleen binnenhield, maar hen ook beschermde tegen al het kwaad van buitenaf".
We leren ook langzaam het verhaal en diepe verdriet van Mireielle kennen, in Carville kan ze eindelijk haar trauma verwerken dat met haar zoon te maken heeft. Rauw verdriet, zo mooi en vol gevoel beschreven. Ze zorgt ook voor de kinderen in de kolonie, dat is heel aangrijpend. Maar ze moet echt wennen en zich aanpassen want het leven in Carville staat in schril contrast met haar leven in Hollywood. Haar groei en de manier waarop ze zich staande houdt is bewonderenswaardig maar gaat met vallen en opstaan en zorgt ook voor de nodige humor.
De mensen in Carville beleven allerlei avonturen, de knappe Frank is een groot onderdeel daarvan en hij is erg gecharmeerd van de knappe en eigenwijze Mirielle.

Het is prachtig om te lezen over de hoop en dromen die de patiënten hebben maar velen zullen Carville nooit verlaten. Er is ook veel aandacht voor het ziekenhuis is Carville waar de mensen liefdevol verzorgd worden en waar men mee kan doen aan experimentele behandelingen, ik vond dit heel interessant. Er is ook een prachtige epiloog, ik hou er altijd van als we nog iets lezen over de personages en hoe het jaren later met hun gaat. Die epiloog raakte me diep, maar waarom...dat mag iedere lezer zelf ontdekken. Ik vond dit een geweldig boek, een aanrader!